๖. มัจฉชาดก เล่ม ๒๗

น มายมคฺคิ ตปติ น สูโล สาธุ ตจฺฉิโต

ยญฺจ มํ มญฺญเต มจฺฉี อญฺญํ โส รติยา คโต ฯ

๑ สี. ม. กจฺฉโป วยาหรํ คิรํ ฯ

ไฟนี้ก็ไม่เผาเราให้เร่าร้อน แม้หลาวที่นายพรานแหเสี้ยมเป็นอย่างดีแล้วก็ไม่ยังความทุกข์ให้เกิดขึ้นแก่เรา แต่การที่นางปลาเข้าใจว่า เราไปหานางปลาตัวอื่นด้วยความยินดี อันนี้แหละจะเผาเราให้เร่าร้อน.

โส มํ ทหติ ราคคฺคิ จิตฺตญฺจูปตเปติ มํ

ชาลิโน มุญฺจถยิรา มํ น กาเม หญฺญเต กฺวจีติ ฯ

มจฺฉชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ไฟคือราคะนั้นแล ย่อมเผาเราให้เร่าร้อน อนึ่ง จิตของเราเองย่อมเผาเราให้เร่าร้อน ข้าแต่ท่านพรานแหทั้งหลาย ขอได้ปล่อยเราเถิด สัตว์ผู้ตกยากอยู่ในกาม ท่านไม่ควรฆ่าโดยแท้.

จบ มัจฉชาดกที่ ๖.