๓. วัฑฒกีสูกรชาดก เล่ม ๒๗

วรํ วรํ ตฺวํ นิหนํ ปุเร จริ

อสฺมึ ปเทเส อภิภุยฺย สูกเร

โสทานิ เอโก พฺยคฺฆ ปคมฺม ฌายสิ

พลนฺนุ เต พฺยคฺฆ น จชฺช วิชฺชติ ฯ

ดูกรเสือโคร่ง วันก่อนๆ ท่านเคยย่ำยีหมูทั้งหลายในประเทศนี้ แล้วนำเอาหมูตัวอ้วนๆ มา บัดนี้ ท่านเดินซบเซามาแต่ผู้เดียว ดูกรเสือโคร่งก็วันนี้ กำลังกายของท่านไม่มีหรือ?

อิมสฺสุตา ๑ ยนฺติ ทิโสทิสํ ปุเร

ภยทฺธิตา ๒ เลณคเวสิโน ปุถู

เตทานิ สงฺคมฺม วสนฺติ เอกโต

ยตฺถฏฺฐิตา ทุปฺปสหชฺชิเม มยา ฯ

ได้ยินว่า วันก่อนๆ หมูเหล่านี้ เห็นข้าพเจ้าเข้าแล้วก็กลัวต่างก็บ่ายหน้าหนีไปหาที่ซ่อนเร้นคนละทิศละทาง บัดนี้ หมูเหล่านั้น มาประชุมรวมกันเป็นหมวดเป็นหมู่ อยู่ในที่ชัยภูมิดี ยากที่ข้าพเจ้าจะย่ำยีได้.

นมตฺถุ สงฺฆาน สมาคตานํ

ทิสฺวา สยํ สํขฺย วทามิ อพฺภุตํ

พฺยคฺฆํ มิคา ยตฺถ ชินึสุ ทาฐิโน

สามคฺคิยา ทาฐพเลสุ มุจฺจเรติ ฯ

วฑฺฒกีสูกรชาตกํ ตติยํ ฯ

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแก่หมู่หมูที่มาประชุมกัน ข้าพเจ้าได้เห็นมิตรภาพอันน่าอัศจรรย์ ควรสรรเสริญแล้ว จึงขอกล่าวสรรเสริญไว้ หมูทั้งหลายผู้มีเขี้ยวเป็นกำลัง ได้ชนะเสือโคร่งด้วยสามัคคีอันใด ก็พากันพ้นมรณภัยด้วยความสามัคคีอันนั้น.

จบ วัฑฒกีสูกรชาดกที่ ๓.