๑. ปโรสตชาดก เล่ม ๒๗

ปโรสตํ เวปิ ๑ สมาคตานํ

ฌาเยยฺยุ เต วสฺสสตํ อปญฺญา

เอโกว เสยฺโย ปุริโส สปญฺโญ

โย ภาสิตสฺส วิชานาติ อตฺถนฺติ ฯ

ปโรสตชาตกํ ปฐมํ ฯ

คนโง่เขลามาประชุมกัน แม้ตั้งร้อยคนขึ้นไป พวกเขาไม่มีปัญญา พึงเพ่งดูอยู่ตั้งร้อยปี ผู้ใดรู้แจ้งเนื้อความแห่งภาษิต ผู้นั้นเป็นบุรุษมีปัญญาคนเดียวเท่านั้น ประเสริฐกว่า.

จบ ปโรสตชาดกที่ ๑.