๙. ฉวชาดก เล่ม ๒๗

สพฺพํ อิทญฺจ มริกตํ ๔ อุโภ ธมฺมํ น ปสฺสเร

อุโภ ปกติยา จุตา โย จายํ มนฺเต ฌาเปติ

โย จ มนฺตํ อธียติ ฯ

กิจทั้งหมดที่เราทั้งสองกระทำแล้ว เป็นกิจลามก คนทั้ง ๒ ไม่เห็นธรรมคนทั้ง ๒ เคลื่อนแล้วจากปกติเดิม คือ อาจารย์นั่งบนอาสนะต่ำบอกมนต์ และศิษย์นั่งบนอาสนะสูงเรียนมนต์.

สาลีนํ โอทนํ ภุญฺเช สุจึ มํสูปเสจนํ

ตสฺมา เอตํ น เสวามิ ธมฺมํ อิสีภิ เสวิตํ ฯ

เราบริโภคข้าวสุกแห่งข้าวสาลีขาวสะอาด ปรุงด้วยเนื้อ (ของพระราชาพระองค์นี้) เพราะเหตุนั้น เราจึงไม่สร้องเสพธรรมนั้น ที่พวกฤาษีสร้องเสพมาแล้ว.

ปริพฺพช มหา โลโก ปจนฺตญฺเญปิ ปาณิโน

มา ตฺวํ ๕ อธมฺโม อาจริโต ตสฺมา กุมฺภมิวาภิทา ฯ

ท่านจงหลีกไปเสียเถิด ขึ้นชื่อว่าโลกกว้างใหญ่ แม้คนอื่นๆ ก็หุงต้มกินเพราะเหตุนั้น อธรรมที่ท่านประพฤติมาแล้ว อย่าทำลายท่านเสียเลยดุจก้อนหินต่อยหม้อให้แตก ฉะนั้น.

ธิรตฺถุ ตํ ยสลาภํ ธนลาภญฺจ พฺราหฺมณ

ยา วุตฺติ วินิปาเตน อธมฺมจรเณน วาติ ฯ

ฉวชาตกํ นวมํ ฯ

___________

๑ ม. ยสฺส ฯ ๒ ม. อนุสูย -- ฯ สี. ยุ. อนุสุยฺย __ ฯ ๓ ฉวกชาตกํ ฯ

๔ สี. สพฺพมิทํ จริมวตํ ฯ ม. สพฺพมิทํ จริมํ กตํ ฯ ๕ ม. ตํ ฯ

ดูกรพราหมณ์ เราติเตียนการได้ยศ การได้ทรัพย์ และความประพฤติเลี้ยงชีวิต ด้วยการทำตนให้ตกต่ำ หรือด้วยการประพฤติไม่เป็นธรรม.

จบ ฉวชาดกที่ ๙.