๘. อุทุมพรชาดก เล่ม ๒๗

อุทุมฺพรา จิเม ปกฺกา นิโคฺรธา จ กปิตฺถนา

เอหิ นิกฺขมฺม ภุญฺชสฺสุ กึ ชิฆจฺฉาย มิยฺยสิ ฯ

ต้นมะเดื่อ ต้นไทร และต้นมะขวิดนี้ มีผลสุกแล้ว เชิญท่านออกมากินเสียเถิด จะยอมตายเพราะความหิวโหยทำไม?

เอวํ โส สุหิโต โหติ โย วุฑฺฒมปจายติ

ยถาหมชฺช สุหิโต ทุมปกฺกานิ มาสิโต ฯ

ผู้ใด ประพฤติอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ ผู้นั้นชื่อว่า เป็นผู้อิ่มแล้ว ไม่หวงแหนเหมือนข้าพเจ้าเคี้ยวกินผลไม้สุกจนอิ่มแล้ว ในวันนี้ ไม่หวงแหนผลไม้ที่สุกแล้ว ฉะนั้น.

ยํ วเนโช วเนชสฺส วญฺเจยฺย กปิโน กปิ

ทหโรปิ น สทฺเธยฺย ๓ นหิ ชิณฺโณ ชรากปีติ ฯ

อุทุมฺพรชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

ลิงเกิดในป่า พึงหลอกลวงลิงที่เกิดในป่า เพราะเหตุอันใด แม้ลิงหนุ่มเช่นท่านก็ไม่พึงเชื่อเหตุอันนั้น ลิงผู้ใหญ่ที่แก่เฒ่าชราเช่นข้าพเจ้า ไม่พึงเชื่อถือเลย.

จบ อุทุมพรชาดกที่ ๘.