๓. พรหมทัตตชาดก เล่ม ๒๗

ทฺวยํ ยาจนโก ราช พฺรหฺมทตฺต นิคจฺฉติ

อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํธมฺมา หิ ยาจนา ฯ

ดูกรมหาบพิตร ผู้ขอย่อมได้ ๒ อย่าง คือ ได้ทรัพย์ หรือไม่ได้ทรัพย์แท้จริง การขอมีอย่างนี้เป็นธรรมดา.

ยาจนํ โรทนํ อาหุ ปญฺจาลานํ รเถสภ

โย ยาจนํ ปจฺจกฺขาติ ตมาหุ ปฏิโรทนํ ฯ

ดูกรมหาบพิตร ผู้เป็นใหญ่ในปัญจาลรัฐ บัณฑิตกล่าวถึงการขอว่า เป็นการร้องไห้ ผู้ใด ปฏิเสธคำขอ บัณฑิตกล่าวคำปฏิเสธของผู้นั้นว่า เป็นการร้องไห้ตอบ.

มํ มาทฺทสํสุ ๓ โรทนฺตํ ปญฺจาลา สุสมาคตา

ตุวํ วา ปฏิโรทนฺตํ ตสฺมา อิจฺฉามหํ รโห ฯ

ชาวปัญจาลรัฐ ผู้มาประชุมกันแล้ว อย่าได้เห็นอาตมภาพผู้กำลังร้องไห้อยู่หรืออย่าได้เห็นพระองค์ผู้ทรงกรรแสงตอบอยู่ เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงปรารถนาขอเฝ้าในที่ลับ.

ททามิ เต พฺราหฺมณ โรหิณีนํ

ควํ สหสฺสํ สห ปุงฺคเวน

อริโย หิ อริยสฺส กถํ น ทชฺชา

สุตฺวาน คาถา ตว ธมฺมยุตฺตาติ ฯ

พฺรหฺมทตฺตชาตกํ ตติยํ ฯ

๑ ม. ปนาทปรมา ฯ ๒ สี. ยุ. ททฺทภ-ชาตกํ ฯ ๓ ม. มามทฺทสํสุ ฯ

ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าขอถวายวัวแดงหนึ่งพันพร้อมด้วยวัวจ่าฝูงแก่ท่าน อันอารยชนได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยเหตุผลของท่านแล้วทำไมจะไม่พึงให้แก่ท่านผู้เป็นอารยชนเล่า.

จบ พรหมทัตตชาดกที่ ๓.