๒. สิริกาฬกัณณิชาดก เล่ม ๒๗

อิตฺถี สิยา รูปวตี สา จ สีลวตี สิยา

ปุริโส ตํ น อิจฺเฉยฺย สทฺทหาสิ มโหสธ ฯ

หญิงที่มีรูปงาม ทั้งมีศีลาจารวัตร บุรุษไม่พึงปรารถนาหญิงนั้น ท่านเชื่อไหม มโหสถ?

สทฺทหามิ มหาราช ปุริโส ทุพฺภโค สิยา

สิรี จ กาฬกณฺณี จ น สเมนฺติ กุทาจนนฺติ ฯ

สิริกาฬกณฺณิชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ สี. ม. อปิ ฯ ๒ สี. วิชฺชมานาสุ มรุวาสุ ฯ ยุ. วิชฺชมานาสุ มรูทฺวาสุ ฯ

ข้าแต่มหาราชะ ข้าพระบาทเชื่อ บุรุษคงเป็นคนต่ำต้อย สิริกับกาฬกรรณีย่อมไม่สมกันเลยไม่ว่าในกาลไหนๆ.

จบ สิริกาฬกัณณิชาดกที่ ๒.