๙. สุชาตาชาดก เล่ม ๒๗

นหิ วณฺเณน สมฺปนฺนา มญฺชุกา ปิยทสฺสนา

ขรวาจา ปิยา โหนฺติ อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ ฯ

สัตว์เหล่านี้ สมบูรณ์ด้วยสีสรรวรรณะ มีสำเนียงอ่อนหวาน น่ารัก น่าชม(แต่) เป็นสัตว์มีวาจากระด้าง ย่อมไม่เป็นที่รักของใคร ทั้งในโลกนี้และโลกหน้าเลย.

นนุ ปสฺสสิมํ กาฬึ ทุพฺพณฺณํ ติลกาหตํ

โกกิลํ สณฺหวาเจน พหูนํ ปาณินํ ปิยํ ฯ

ท่านก็ได้เห็นมิใช่หรือว่า นกดุเหว่าดำลายพร้อยพรายตัวนี้ เป็นที่รักของสัตว์ทั้งหลายเป็นอันมาก เพราะวาจาอ่อนหวาน?

ตสฺมา สขิลวาจสฺส มนฺตภาณี อนุทฺธโต

อตฺถํ ธมฺมญฺจ ทีเปติ มธุรนฺตสฺส ภาสิตนฺติ ฯ

สุชาตาชาตกํ นวมํ ฯ

เพราะฉะนั้น ผู้ที่ต้องการจะให้ตนเป็นที่รักของประชาชน พึงกล่าวแต่ถ้อยคำสละสลวย พูดพอประมาณ ไม่ฟุ้งซ่าน ถ้อยคำของผู้แสดงอรรถ และธรรม เป็นถ้อยคำไพเราะ.

จบ สุชาตาชาดกที่ ๙.