๙. อัฏฐานชาดก เล่ม ๒๗

คงฺคา กุมุทินี สนฺตา สงฺขวณฺณา จ โกกิลา

ชมฺพุ ตาลผลํ ทชฺชา อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด แม่น้ำคงคาดาดาษด้วยดอกบัวก็ดี นกดุเหว่าสีขาวเหมือนสังข์ก็ดี ต้นหว้าพึงให้ผลเป็นตาลก็ดี เมื่อนั้นเราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา กจฺฉปโลมานํ ปาวาโร ติวิโธ สิยา

เหมนฺติกํ ปาปุรณํ ๑ อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด ผ้าสามชนิดจะพึงสำเร็จได้ด้วยขนเต่า ใช้เป็นเครื่องกันหนาวในคราวน้ำค้างตกได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา มกสปาทานํ ๒ อฏฺฏาโล สุกโต สิยา

ทโฬฺห จ อวิกมฺปี ๓ จ อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด เท้ายุงทั้งหลายจะพึงทำเป็นป้อมมั่นคงดีไม่หวั่นไหว อาจจะทนบุรุษผู้ขึ้นรบได้ตั้งร้อย เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา สสวิสาณานํ นิสฺเสณิ สุกตา สิยา

สคฺคสฺสาโรหณตฺถาย อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด เขากระต่ายจะพึงทำเป็นบันไดเพื่อขึ้นไปสวรรค์ได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา นิสฺเสนิมารุยฺห จนฺทํ ขาเทยฺยุ มูสิกา

ราหุญฺจ ปริพาเหยฺยุํ ๔ อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด หนูทั้งหลายจะพึงไต่บันไดขึ้นไปกัดพระจันทร์ และขับไล่ราหูให้หนีไปได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา สุราฆฏํ ปิตฺวา มกฺขิกา คณจารินี

องฺคาเร วาสํ กปฺเปยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา ฯ

๑ ม. ปาวุรณํ ฯ ๒ สี. ยุ. มกสทาฐานํ ฯ ๓ สี. ยุ. อกมฺปิจ ฯ

๔ สี. ปริปาเทยฺยุํ ฯ ม. ปริปาเตยฺยุํ ฯ

เมื่อใด แมลงวันทั้งหลายเที่ยวไปเป็นหมู่ๆ ดื่มเหล้าหมดหม้อเมาแล้วจะพึงเข้าไปอยู่ในโรงถ่านเพลิง เมื่อนั้นเราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา พิมฺโพฏฺฐสมฺปนฺโน คทฺรโภ สุมุโข สิยา

กุสโล นจฺจคีตสฺส อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด ลาพึงมีริมฝีปากงาม สีเหมือนผลมะพลับ มีหน้างามเหมือนแว่นทอง จะเป็นสัตว์ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้องได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา กากา อุลูกา จ มนฺตเยยฺยุํ รโหคตา

อญฺญมญฺญํ ปิหเยยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด กากับนกเค้าพึงปรารถนาสมบัติให้แก่กันและกัน ปรึกษาปรองดองกันอยู่ในที่ลับได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา มูลาสปตฺตานํ ๑ ฉตฺตํ ถิรตรํ สิยา

วสฺสสฺส ปฏิฆาตาย อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด รากไม้และใบไม้อย่างละเอียด พึงเป็นร่มมั่นคงป้องกันฝนได้เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา กุลุโก ๒ สกุโณ ปพฺพตํ คนฺธมาทนํ

ตุณฺเฑนาทาย คจฺเฉยฺย อถ นูน ตทา สิยา ฯ

เมื่อใด นกตัวเล็กๆ พึงเอาจะงอยปากคาบภูเขาคันธมาทน์บินไปได้เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

ยทา สามุทฺทิกํ นาวํ สยนฺตํ สวฏากรํ

เจโต อาทาย คจฺเฉยฺย อถ นูน ตทา สิยาติ ฯ

อฏฺฐานชาตกํ นวมํ ฯ

เมื่อใด เด็กๆ พึงจับเรือใหญ่อันประกอบด้วยเครื่องยนต์และใบพัดกำลังแล่นไปในสมุทรไว้ได้ เมื่อนั้น เราทั้งสองพึงอยู่ร่วมกันได้แน่.

จบ อัฏฐานชาดกที่ ๙.