๙. ติตติรชาดก

สุสุขํ วต ชีวามิ ลภามิ เจว ภุญฺชิตุํ ปริปนฺเถว ติฏฺฐามิ กา นุ ภนฺเต คตี มม ฯ

ข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างนี้สบายหนอ และได้บริโภคอาหารตามชอบใจ แต่ว่า ข้าพเจ้าตั้งอยู่ในระหว่างอันตรายแท้ ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ คติของ ข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ?

มโน เจ เต นปฺปณมติ ปกฺขิ ปาปสฺส กมฺมุโน อวฺยาวฏสฺส ภทฺรสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ ฯ

ดูกรปักษี ถ้าใจของท่านไม่น้อมไปเพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่ แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ ไม่ขวนขวายกระทำบาปกรรม.

ญาตโก โน นิสินฺโนติ พหุ อาคจฺฉเต ชโน ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ ตสฺมึ เม สงฺกเต มโน ฯ

นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วยคิดว่า ญาติของเราจับอยู่ นายพรานนก ย่อมได้รับกรรม เพราะอาศัยข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้ารังเกียจอยู่ใน เรื่องนั้น.

น ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ มโน เจ นปฺปทุสฺสติ อปฺโปสฺสุกฺกสฺส ภทฺรสฺส น ปาปมุปลิมฺปตีติ ฯ ติตฺติรชาตกํ นวมํ ฯ ---------

ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้าย กรรมที่นายพรานอาศัยท่านกระทำแล้วก็ ไม่ติดท่าน บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ มีความขวนขวายน้อย. จบ ติตติรชาดกที่ ๙.