๑. ปทุมชาดก เล่ม ๒๗

ยถา เกสา จ มสฺสุ จ ฉินฺนํ ฉินฺนํ วิรูหติ

เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต ฯ

ผมและหนวดที่โกนแล้ว ตัดแล้ว ย่อมงอกขึ้นใหม่ได้ ฉันใด จมูกของท่านจงงอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด.

ยถา สารทิกํ วีชํ เขตฺเต วุตฺตํ วิรูหติ

เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต ฯ

พืชที่เก็บไว้ในสารทสมัย เอาหว่านลงในนา ย่อมงอกขึ้น ฉันใด จมูกของท่านจงงอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด.

อุโภปิ วิลปนฺเตเต ๑ อปิ ปทฺมานิ ทสฺสติ

วชฺชุํ วา เต น วา วชฺชุํ นตฺถิ นาสาย รูหนา

เทหิ สมฺม ปทุมานิ ปทฺมา เม เทหิ ยาจิโตติ ๒ ฯ

ปทุมชาตกํ ปฐมํ ฯ

แม้คนทั้งสองนั้นคิดว่า ท่านจักให้ดอกปทุมแก่ตน จึงได้พูดพล่ามไปคนทั้งสองนั้นจะพึงกล่าว หรือไม่กล่าวก็ตาม จมูกย่อมงอกขึ้นไม่ได้ดูกรสหาย ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด.

จบ ปทุมชาดกที่ ๑.