๔. ทัททรชาดก เล่ม ๒๗

อิมานิ มํ ททฺทร ตาปยนฺติ

วาจาทุรุตฺตานิ มนุสฺสโลเก

มณฺฑูกภกฺขา อุทกนฺตเสวี

อสีวิสํ ๑ มํ อวิสา สปนฺติ ฯ

ข้าแต่พี่ทัททระ ถ้อยคำด่าว่าอันหยาบคายในมนุษยโลกเหล่านี้ ย่อมทำให้ฉันเดือดร้อน พวกเด็กๆ ชาวบ้านผู้ไม่มีพิษฤทธิ์เดช ยังมาด่าว่าเราผู้เป็นอสรพิษร้ายได้ว่า เป็นสัตว์กินกบกินเขียด และว่า เป็นสัตว์น้ำ.

สกา รฏฺฐา ปพฺพาชิโต อญฺญํ ชนปทํ คโต

มหนฺตํ โกฏฺฐํ กยิราถ ทุรุตฺตานํ นิเธตเว ฯ

บุคคลผู้ถูกขับไล่จากแว่นแคว้นของตน ไปอยู่ยังถิ่นอื่นแล้ว ควรสร้างฉางใหญ่ไว้ สำหรับเก็บคำหยาบคายทั้งหลาย.

ยตฺถ โปสํ น ชานนฺติ ชาติยา วินเยน วา

น ตตฺถ มานํ กยิราถ วสํ อญฺญาตเก ชเน ฯ

บุคคลอยู่ในสำนักคนผู้ไม่รู้จักชาติ และโคตรของตน ไม่พึงทำการถือตัวในที่ที่ไม่มีใครรู้จักตน โดยชาติ หรือโดยวินัย.

วิเทสวาสํ วสโต ชาตเวทสเมนปิ

ขมิตพฺพํ สปญฺเญน อปิ ทาสสฺส ตชฺชิตนฺติ ฯ

ททฺทรชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

บุคคลผู้มีปัญญา แม้เปรียบเสมอด้วยไฟ เมื่อไปอยู่ต่างถิ่นไกล พึงอดทนแม้จะเป็นคำขู่ ตะคอกของทาสก็ตาม.

จบ ทัททรชาดกที่ ๔.