๗. โรมชาดก เล่ม ๒๗

วสฺสานิ ปญฺญาส สมาธิกานิ

วาสิมฺหิ เสลสฺส คุหาย โรมก

อสงฺกมานา อภินิพฺพุตจิตฺตา ๓

หตฺถตฺถมายนฺติ ๔ มมณฺฑชา ปุเร ฯ

ดูกรปักษีผู้มีขนปีก เมื่อเรามาอยู่ในถ้ำแห่งภูเขานี้กว่า ๕๐ ปี นกพิราบทั้งหลายก็มิได้รังเกียจ เป็นผู้มีจิตเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง ย่อมพากันมาสู่บ่วงมือของเรา ในกาลก่อน.

เตทานิ วงฺกงฺค ๕ กิมตฺถมุสฺสุกฺกา ๖

ภชนฺติ อญฺญํ คิริกนฺทรํ ทิชา

นนุ น มญฺญนฺติ มมํ ยถา ปุเร

จิรมฺปวุฏฺฐา อถวา น เต อิเม ฯ

ดูกรท่านผู้มีอวัยวะคด บัดนี้ นกพิราบเหล่านั้น คงจะเห็นเหตุอะไรกระมัง จึงใคร่จะพากันไปเสพอาศัยซอกภูเขาอื่น นกเหล่านี้ ครั้งก่อนย่อมสำคัญเราอย่างไร บัดนี้ ย่อมไม่สำคัญเราอย่างนั้นหรือ หรือนกเหล่านี้ พลัดพรากไปนานแล้ว จำเราไม่ได้ หรือว่าเป็นนกใหม่จึงไม่เข้าใกล้เรา?

ชานาม ตํ น มยํ สมฺมุฬฺหา ๗

เสฺวว ตฺวํ เต มยมสฺม นญฺเญ ๘

จิตฺตญฺจ เต อสฺมิ ชเน ปทุฏฺฐํ

อาชีวก ๑ เตน ตํ อุตฺตสามาติ ฯ

โรมชาตกํ สตฺตมํ ฯ

๑ ม. ราชโภคฺคํ ฯ ๒ ม. สสารถึ ฯ ๓ ม. อภินิพฺพุตตฺตา ฯ ๔ ม. หตฺลตฺตมายนฺติ ฯ

๕ สี. ม. วกฺกงฺค ฯ ๖ ม. กิมตฺถมุสฺสุกา ฯ ๗ ม. สมฺปมุฬฺหา ฯ ๘ ม. นาญฺเญ ฯ

พวกเราเป็นผู้ไม่หลงใหล รู้อยู่ว่า ท่านก็คือท่านนั่นแหละ พวกเราเหล่านั้นก็ไม่ใช่นกอื่น ก็แต่ว่า จิตของท่านเป็นจิตประทุษร้ายในชนนี้ ดูกรอาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงหวาดกลัวท่าน.

จบ โรมชาดกที่ ๗.