๖. สมุททชาดก เล่ม ๒๗

โก นฺวายํ ๒ โลณโตยสฺมึ สมนฺตา ปริธาวติ

มจฺเฉ มกเร จ วาเรติ อูมีสุ จ วิหญฺญติ ฯ

ใครนี้หนอ มาเที่ยววนเวียนอยู่ในน้ำทะเลอันเค็ม ย่อมห้ามปลา และมังกรทั้งหลาย และย่อมเดือดร้อนในกระแสน้ำที่มีคลื่น?

อนนฺตปายี สกุโณ อติตฺโตติ ทิสา สุโต

สมุทฺทํ ปาตุมิจฺฉามิ สาครํ สริตปฺปตึ ฯ

ข้าพเจ้าเป็นนกชื่อว่า อนันตปายี ปรากฏไปทั่วทิศว่า เป็นผู้ไม่อิ่ม เราปรารถนาจะดื่มน้ำ ในมหาสมุทรสาครใหญ่กว่าแม่น้ำทั้งหลาย.

โสยํ หายตี เจว ปูรเตว มโหทธิ

นาสฺส นายติ ปีตนฺโต อเปยฺโย กิร สาคโรติ ฯ

สมุทฺทชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

สมุทรสาครนี้พร่องก็ดี เต็มเปี่ยมอยู่ก็ดี ใครๆ จะดื่มน้ำในสมุทรสาครนั้น ก็หาพร่องไปไม่ ได้ยินมาว่า สาครอันใครๆ ไม่อาจจะดื่มกินให้หมดสิ้นไปได้.

จบ สมุททชาดกที่ ๖.