๕. คชกุมภชาดก เล่ม ๒๗

วนํ ยทคฺคิ ทหติ ปาวโก กณฺหวตฺตนี

กถํ กโรสิ ปจลก เอวํ ทนฺธปรกฺกโม ฯ

ดูกรเจ้าตัวคืบ ไฟไหม้ป่า คราวใด คราวนั้น เจ้าจะทำอย่างไร เจ้าเป็นสัตว์มีความบากบั่นอ่อนแออย่างนี้?

พหูนิ รุกฺขฉิทฺทานิ ปฐพฺยา วิวรานิ จ

ตานิ เจ นาภิสมฺโภม โหติ โน กาลปริยาโย ฯ

โพรงไม้ และระแหงแผ่นดิน มีอยู่เป็นอันมาก ถ้าพวกข้าพเจ้าไปไม่ทันถึงโพรงไม้ และระแหงแผ่นดินเหล่านั้น พวกข้าพเจ้าก็ต้องตาย.

โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธติ

สุกฺขปณฺณํว อกฺกมฺม อตฺถํ ภญฺชติ อตฺตโน ฯ

ในเวลาที่จะต้องทำช้าๆ ผู้ใด รีบด่วนทำเสียเร็ว ในเวลาที่จะต้องรีบด่วนทำกลับทำช้าไป ผู้นั้น ย่อมตัดรอนประโยชน์ของตนเอง เหมือนคนเหยียบใบตาลแห้งแหลกละเอียดไป ฉะนั้น.

โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารยิ

สสีว รตฺตึ วิภชํ ตสฺสตฺโถ ปริปูรตีติ ฯ

คชกุมฺภชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

___________

๑ ม. อภิสาริกา ฯ ๒ ม. มา อทฺท ฯ สี. ยุ. มา อทฺทส ฯ

ในเวลาที่จะต้องทำช้าๆ ผู้ใด ทำช้า และในเวลาที่จะต้องรีบทำด่วนก็รีบด่วนทำเสีย ประโยชน์ของผู้นั้น ย่อมบริบูรณ์เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงสว่างในกลางคืน ฉะนั้น.

จบ คชกุมภชาดกที่ ๕.