๓. ตุณฑิลชาดก เล่ม ๒๗

นวจฺฉทฺทเก ๔ ทานิ ทิยฺยติ

ปุณฺณายํ โทณิ สุวามินี ฐิตา

พหุโก ชโน ปาสปาณิโก ๕

โน จ โข เม ปฏิภาติ ภุญฺชิตุํ ฯ

วันนี้ มารดาให้ข้าวที่เทลงใหม่ๆ รางข้าวก็เต็ม มารดาก็ยืนอยู่ใกล้ๆรางข้าวนั้น ใช่แต่เท่านั้น ยังมีคนเป็นอันมากยืนถือบ่วงอยู่ ฉันไม่พอใจจะบริโภคข้าวนั้นเลย.

ตสสิ ภมสิ เลณมิจฺฉสิ

อตาโณสิ กุหึ คมิสฺสสิ

อปฺโปสฺสุโก ภุญฺช ตุณฺฑิล

มํสตฺถาย [๖] โปสิยามเส ๗ ฯ

เจ้าสะดุ้งกลัวภัย หมุนไปมา ปรารถนาที่ซ่อนเร้น เป็นผู้ไร้ที่พึ่ง จะไปไหนเล่า ดูกรน้องตุณฑิละ เจ้าจงมีความขวนขวายน้อยบริโภคอาหารเสียเถิด เราทั้งสองมารดาเลี้ยงไว้ ก็เพื่อจะต้องการเนื้อ.

โอคห รหทํ อกทฺทมํ

สพฺพํ เสทมลํ ปวาหย

คณฺหาหิ นวํ วิเลปนํ

ยสฺส คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ ฯ

๑ ม. สูจี ฯ ๒ ม. อาจริยาว ชานนฺติ ฯ ๓ ม. อิมญฺเจ ฯ ๔ นวฉนฺนเก ฯ

๕ สี. ม. พหุเก ชเน ปาสปาณิเก ฯ ๖ ม. หิ ฯ ๗ ม. โปสิตามฺหเส ฯ

เจ้าจงหยั่งลงยังห้วงน้ำที่ไม่มีเปือกตม แล้วชำระเหงื่อและมลทินทั้งปวงเสีย จงถือเอาเครื่องลูบไล้ใหม่ๆ ที่มีกลิ่นหอม ไม่รู้จักหายในกาลไหนๆ เถิด.

กตโม นุ รหโท อกทฺทโม

กึสุ เสทมลนฺติ วุจฺจติ

กตมญฺจ นวํ วิเลปนํ

กสฺส ๑ คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ ฯ

อะไรหนอ ที่ท่านกล่าวว่า ห้วงน้ำไม่มีเปือกตม อะไรเล่า ท่านกล่าวว่าเหงื่อไคลและมลทิน และอะไรเล่า ท่านกล่าวว่า เครื่องลูบไล้ใหม่ๆที่มีกลิ่นหอม ไม่รู้จักหายในกาลไหนๆ?

ธมฺโม รหโท อกทฺทโม

ปาปํ เสทมลนฺติ วุจฺจติ

สีลญฺจ นวํ วิเลปนํ

ตสฺส คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ ฯ

ธรรมบัณฑิตกล่าวว่า เป็นห้วงน้ำไม่มีเปือกตม บาปธรรมบัณฑิตกล่าวว่าเหงื่อไคลและมลทิน และศีลบัณฑิตกล่าวว่า เป็นเครื่องลูบไล้ใหม่ที่มีกลิ่นหอม ไม่รู้จักหายในกาลไหนๆ.

นนฺทนฺติ สรีรฆาติโน

น จ นนฺทนฺติ สรีรธาริโน

ปุณฺณาย [๒] ปุณฺณมาสิยา

รมมานาว ชหนฺติ ชีวิตนฺติ ฯ

ตุณฺฑิลชาตกํ ตติยํ ฯ

มนุษย์ทั้งหลาย ผู้โง่เขลา ฆ่าตัวเอง ย่อมพอใจทำบาป ส่วนสัตว์ผู้รักษาตัวเองย่อมไม่พอใจทำบาป สัตว์ทั้งหลาย รื่นเริงในเดือนมีพระจันทร์เต็มดวงย่อมสละชีวิตได้.

จบ ตุณฑิลชาดกที่ ๓.