๕. ชัมพุกชาดก เล่ม ๒๗

พฺรหา ปวฑฺฒกาโย โส ทีฆทาโฐว ชมฺพุก

น ตฺวํ ตมฺหิ กุเล ชาโต ยตฺถ คณฺหนฺติ กุญฺชรํ ฯ

ดูกรสุนัขจิ้งจอก ช้างนั้น ตัวใหญ่ ร่างกายสูง งาก็ยาว ตัวท่านไม่ได้เกิดในตระกูลสัตว์ที่จะจับมันได้.

อสีโห สีหมาเนน โย อตฺตานํ วิกุพฺพติ

กุตฺถุว ๑ คชมาสชฺช เสติ ภูมฺยา อนุตฺถุนํ ฯ

ผู้ใด มิใช่ราชสีห์ ยกตนเพราะสำคัญว่า เป็นราชสีห์ ผู้นั้น ย่อมเป็นเหมือนสุนัขจิ้งจอกถูกช้างเหยียบ นอนหายใจแขม่วๆ อยู่บนแผ่นดิน.

ยสสฺสิโน อุตฺตมปุคฺคลสฺส

สญฺชาตขนฺธสฺส มหพฺพลสฺส

อสเมกฺขิย กามพลูปปตฺตึ

ส เสติ นาเคน หโตยํ ชมฺพุโก ฯ

ผู้ใด ไม่รู้จักกำลังกาย กำลังความคิด และชาติของผู้มียศ เป็นชนชั้นสูงมีข้อลำล่ำสันกำลังมาก ผู้นั้น ย่อมเป็นเหมือนสุนัขจิ้งจอกถูกช้างเหยียบนอนตายอยู่นี้.

โย จีธ กมฺมํ กุรุเต ปมาย

ถามพลํ อตฺตนิ สํวิทิตฺวา

ชปฺเปน มนฺเตน สุภาสิเตน

ปริกฺขวา โส วิปุลํ ชินาตีติ ฯ

ชมฺพุกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ส่วนผู้ใด ใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำการงาน รู้จักกำลังกาย และกำลังความคิดของตน กำหนดด้วยคำพูดอันประกอบด้วยปัญญา เป็นวาจาสุภาษิต ผู้นั้น ย่อมมีชัยอย่างไพบูลย์.

จบ ชัมพุกชาดกที่ ๕.