๙. โกมาริยปุตตชาดก เล่ม ๒๗

ปุเร ตุวํ สีลวตํ สกาเส

โอกฺกนฺทิกํ ๕ กีฬสิ อสฺสมมฺหิ

กโรหเร มกฺกฏิยานิ มกฺกฏ

น ตํ มยํ สีลวตํ รมาม ฯ

๑ ม. ... นิกฺขญฺจุสฺสีสโกหิตํ ฯ ๒ ม. ธนิกา ปิยาติ ฯ ๓ ม. ทหโร กปิ สทฺเธยฺย ฯ

๔ ม. โกมารปุตฺต ... ฯ ๕ ม. โอกฺกนฺติกํ ฯ

เจ้าลิง เมื่อก่อน เจ้าเคยโลดเต้นเล่นในสำนัก เราผู้คะนองเล่นเป็นปกติเจ้าจะกระทำอาการโลดเต้นอย่างไรมาก่อน บัดนี้ เราไม่ชื่นชมยินดีอาการนั้นของเจ้าแล้ว.

สุตา หิ มยฺหํ ปรมา วิสุทฺธิ

โกมาริยปุตฺตสฺส ๑ พหุสฺสุตสฺส

มาทานิ มํ มญฺญิ ตุวํ ยถา ปุเรฐ

ฌานาภิยุตฺตา วิหราม อาวุโส ๒ ฯ

ความหมดจดด้วยฌานอย่างสูง เราได้ฟังมาจากอาจารย์ชื่อโกมาริยบุตรผู้เป็นพหูสูต บัดนี้ ท่านอย่าเข้าใจเราว่าเหมือนแต่ก่อน ดูกรท่านผู้มีอายุเราประกอบไปด้วยฌานอยู่ทั้งนั้น.

สเจปิ เสลสฺมิ วเปยฺย พีชํ

เทโว จ วสฺเส น หิ ตํ วิรูเฬฺห

สุตา หิ เต สา ปรมา วิสุทฺธิ

อารา ตุวํ มกฺกฏ ฌานภูมฺยาติ ๓ ฯ

โกมาริยปุตฺตชาตกํ นวมํ ฯ

เจ้าลิงเอ๋ย ถ้าแม้บุคคลจะพึงหว่านพืชลงที่แผ่นหิน ถึงฝนจะตกลงมาพืชนั้นก็งอกงามขึ้นไม่ได้แน่ ความหมดจดด้วยฌานอย่างสูงนั้น ถึงเจ้าจะได้ฟังมาแล้ว เจ้าก็ยังเป็นผู้ไกลจากภูมิฌานมากนัก.

จบ โกมาริยปุตตชาดกที่ ๙.