๑. วรรณาโรหชาดก เล่ม ๒๗

วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ

สุพาหุ น มยา เสยฺโย สุทาโฐ ๑ อิติ ภาสสิ ฯ

ท่านผู้มีเขี้ยวงามกล่าวว่า เสือโคร่งชื่อสุพาหุนี้ มีลักษณะ วรรณะชาติ กำลังกาย และกำลังความเพียร ไม่ประเสริฐไปกว่าเรา.

วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ

สุทาโฐ น มยา เสยฺโย สุพาหุ อิติ ภาสสิ ฯ

เสือโคร่งชื่อสุพาหุกล่าวว่า ราชสีห์ผู้มีเขี้ยวงาม มีลักษณะ วรรณะชาติ กำลังกาย และกำลังความเพียร ไม่ประเสริฐไปกว่าเรา.

เอวญฺเจ มํ วิหรนฺตํ สุพาหุ สมฺม ทุพฺภสิ

นทานาหํ ตยา สทฺธึ สํวาสมภิโรจเย ฯ

แนะเพื่อนสุพาหุ ถ้าท่านจะประทุษร้ายเราผู้อยู่กับท่านอย่างนี้ บัดนี้เราก็ไม่พึงยินดีอยู่ร่วมกับท่านต่อไป.

โย ปเรสํ วจนานิ สทฺทเหถ ๒ ยถาตถํ

ขิปฺปํ ภิชฺเชถ มิตฺตสฺมึ เวรญฺจ ปสเว พหุํ ฯ

ผู้ใดเชื่อฟังคำของคนอื่นตามที่เป็นจริง ผู้นั้นต้องพลันแตกจากมิตรและต้องประสบเวรเป็นอันมาก.

น โส มิตฺโต โย สทา อปฺปมตฺโต

เภทาสงฺกี รนฺธเมวานุปสฺสี

ยสฺมิญฺจ เสติ อุรสีว ปุตฺโต

สเว มิตฺโต โย อเภชฺโช ปเรภีติ ฯ

วณฺณาโรหชาตกํ ปฐมํ ฯ

๑ ม. สุทาฐ ฯ ๒ ม. สทฺทเหยุย ฯ

ผู้ใดไม่ประมาททุกขณะ มุ่งความแตกร้าว คอยแต่จับความผิด ผู้นั้นไม่ชื่อว่าเป็นมิตร ส่วนผู้ใดอันคนอื่นยุให้แตกกันไม่ได้ ไม่มีความรังเกียจมิตร นอนอยู่อย่างปลอดภัย เหมือนบุตรนอนแอบอกมารดา ฉะนั้นผู้นั้นนับว่าเป็นมิตรแท้.

จบ วรรณาโรหชาดกที่ ๑.