๔. โลหกุมภิชาดก เล่ม ๒๗

ทุชฺชีวิตมชีวิมฺห เยสนฺโน น ททามเส ๔

วิชฺชมาเนสุ โภเคสุ ทีปํ นากมฺห อตฺตโน ฯ

เมื่อโภคะทั้งหลายมีอยู่ เราทั้งหลายไม่ได้ให้ทาน ไม่ได้ทำที่พึ่งให้แก่ตน เราจึงมีชีวิตเป็นอยู่ได้แสนยาก.

สฏฺฐึ ๕ วสฺสสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ สพฺพโส

นิรเย ปจฺจมานานํ กทา อนฺโต ภวิสฺสติ ฯ

เมื่อเราทั้งหลายหมกไหม้อยู่ในนรก ตลอดหกหมื่นปีบริบูรณ์ โดย

ประการทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักปรากฏ?

นตฺถิ อนฺโต กุโต อนฺโต น อนฺโต ปฏิทิสฺสติ

ตทาหิ ปกตํ ปาปํ มม ตุยฺหญฺจ มาริส ๑ ฯ

๑ ม. วินสา ฯ ๒ ม. อตีตมทฺธานํ ฯ ๓ สี. ยุ. กมฺมสฺส ฯ ๔ ม. เย สนฺเต น ททมฺหเส ฯ

๕ ม. สฏฺฐิ ฯ

ดูกรชาวเราเอ๋ย ที่สุดไม่มี ที่สุดจักมีแต่ที่ไหน ที่สุดจักไม่ปรากฏ ดูกรท่านผู้นิรทุกข์ เพราะในกาลนั้น ทั้งเรา และท่านได้กระทำบาปกรรมไว้แล้ว.

โสหํ นูน อิโต คนฺตฺวา โยนึ ลทฺธาน มานุสึ

วทญฺญู สีลสมฺปนฺโน กาหามิ กุสลํ พหุนฺติ ฯ

โลหกุมฺภิชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

เราไปจากที่นี้ ได้กำเนิดมนุษย์ พอรู้จักภาษาแล้ว จักเป็นคนสมบูรณ์ไปด้วยศีล จักทำกุศลให้มากทีเดียว.

จบ โลหกุมภิชาดกที่ ๔.