พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๒. สุนขชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๓๔–๓๓๕ (Royal Thai)2/10 in สิคาลวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๒ สุนขชาตกํ
๒. สุนขชาดก
ผู้ฉลาดย่อมช่วยตัวเองได้
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สุนขชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
พาโล วตายํ สุนโข โย วรตฺตํ น ขาทติ
พนฺธนา จ ปโมเจยฺย ๑ อสิโตว ๒ ฆรํ วเช ฯ
สุนัขตัวใด ไม่กัดเชือกหนังให้ขาด สุนัขตัวนั้น โง่เขลามาก สุนัขควรจะเปลื้องตนเสียจากเครื่องผูก กินเชือกหนังเสียให้อิ่ม แล้วจึงค่อยกลับไปยังที่อยู่ของตน.
อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม อโถ เม หทเย กตํ
กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ ยาว ปสุปตุชฺชโนติ ๓ ฯ
สุนขชาตกํ ทุติยํ ฯ
คำที่ท่านกล่าวนี้ฝังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า อนึ่ง ข้าพเจ้ายังได้จำไว้ในใจแล้ว ข้าพเจ้าจะรอเวลาจนกว่าคนจะหลับ.
จบ สุนขชาดกที่ ๒.
End of ๒. สุนขชาดก