๘. สังวรชาดก เล่ม ๒๗

ชานนฺโต โน มหาราช ตว สีลํ ชนาธิโป

อิเม กุมาเร ปูเชนฺโต น ตํ เกนจิ มญฺญถ ฯ

ข้าแต่พระมหาราช พระราชาผู้เป็นจอมแห่งชน ทรงทราบถึงพระศีลาจารวัตรของพระองค์ ทรงยกย่องพระกุมารเหล่านี้มิได้สำคัญพระองค์ด้วยชนบทอะไรเลย.

ติฏฺฐนฺเต โน มหาราเช อาทู เทเว ทิวงฺคเต

ญาตี ตํ สมนุมญฺญึสุ ๔ สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโน ฯ

เมื่อพระมหาราชาผู้สมมติเทพ ยังทรงพระชนม์อยู่หรือทิวงคตแล้วก็ตามพระประยูรญาติผู้เห็นประโยชน์ตนเป็นสำคัญ พากันยอมรับนับถือพระองค์.

เกน สํวรวตฺเตน สญฺชาเต อภิติฏฺฐสิ

เกน ตํ นาติวตฺตนฺติ ญาติสงฺฆา สมาคตา ฯ

ข้าแต่พระเจ้าสังวรราช ด้วยพระศีลาจารวัตรข้อไหน พระองค์จึงสถิตอยู่เหนือพระเชฏฐภาดาผู้ทรงร่วมกำเนิดได้ ด้วยพระศีลาจารวัตรข้อไหนหมู่พระญาติที่ประชุมกันแล้ว จึงไม่ย่ำยีพระองค์ได้?

น ราชปุตฺต อุสฺสุยฺยามิ ๕ สมณานํ มเหสินํ

สกฺกจฺจนฺเต นมสฺสามิ ปาเท วนฺทามิ ตาทินํ ฯ

๑ ม. โสหํ ทสฺสญฺจ โภกฺขญฺจ ภริสฺสามิ จ ฯ ๒ ม. เสสญฺจ ปาลยิสฺสามิ ฯ

๓ ยุ. กิจฺจเมวํ ฯ ๔ ม. สมนุญฺญึสุ ฯ ๕ ม. อุสูยามิ ฯ

ข้าแต่พระราชบุตร หม่อมฉันมิได้ริษยาสมณะทั้งหลายผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง หม่อมฉันนอบน้อมท่านเหล่านั้นโดยเคารพ ไหว้เท้าของท่านผู้คงที่.

เต มํ ธมฺมคุเณ ยุตฺตํ สุสฺสูสมนุสฺสุยฺยกํ

สมณา สมนุสฺสาสนฺติ อิสิธมฺมคุเณ รตา ฯ

สมณะเหล่านั้น ยินดีแล้วในคุณธรรมของท่านผู้แสวงหาคุณ ย่อมพร่ำสอนหม่อมฉันผู้ประกอบในคุณธรรม ผู้พอใจฟัง ไม่มีความริษยา.

เตสาหํ วจนํ สุตฺวา สมณานํ มเหสินํ

น กิญฺจิ อติมญฺญามิ ธมฺเม เม นิรโต มโน ฯ

หม่อมฉันได้ฟังคำของสมณะ ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง เหล่านั้นแล้วมิได้ดูหมิ่นสักน้อยหนึ่งเลย ใจของหม่อมฉันยินดีแล้วในธรรม.

หตฺถาโรหา อณีกฏฺฐา รถิกา ปตฺติการกา

เตสํ ๑ นปฺปฏิพนฺธามิ นิวิฏฺฐํ ๒ ภตฺตเวตฺตนํ ฯ

กองพลช้าง กองพลม้า กองพลรถ และกองพลเดินเท้า หม่อมฉันไม่ตัดเบี้ยเลี้ยงและบำเหน็จบำนาญของจาตุรงคเสนาเหล่านั้นให้ลดน้อยลง.

มหามตฺตา จ เม อตฺถิ มนฺติโน ปริจาริกา

พาราณสึ โวหรนฺติ พหุมํสํ สุโรทกํ ฯ

อำมาตย์ผู้ใหญ่ และข้าราชการผู้มีปรีชาของหม่อมฉันมีอยู่ ช่วยกันบำรุงพระนครพาราณสีให้มีเนื้อมาก มีน้ำดี.

อโถปิ วาณิชา ผีตา นานารฏฺเฐหิ อาคตา

เตสุ เม วิหิตา รกฺขา เอวํ ชานาหุโปสถ ฯ

อนึ่ง พวกพ่อค้าผู้มั่งคั่งมาแล้วจากรัฐต่างๆ หม่อมฉันช่วยจัดอารักขาให้พ่อค้าเหล่านั้น ขอได้โปรดทราบอย่างนี้เถิด เจ้าพี่อุโบสถ.

ธมฺเมน กิร ญาตีนํ รชฺชํ กาเรหิ สํวร

เมธาวี ปณฺฑิโต จาสิ ๓ อโถปิ ญาตีนํ หิโต ฯ

ข้าแต่พระเจ้าสังวรราช ได้ยินว่า พระองค์ทรงครอบครองราชสมบัติแห่งหมู่พระญาติโดยธรรม พระองค์เป็นผู้มีพระปรีชาด้วย เป็นบัณฑิตด้วยทั้งทรงเกื้อกูลพระประยูรญาติด้วย.

ตํตํ ญาติปริพฺยุฬฺหํ นานารตนโมจิตํ

อมิตฺตา นปฺปสหนฺติ อินฺทํว อสุราธิโปติ ฯ

สํวรชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

ศัตรูทั้งหลายย่อมไม่เบียดเบียนพระองค์ผู้แวดล้อมไปด้วยพระประยูรญาติมองมูลด้วยรัตนะต่างๆ เหมือนจอมอสูร ไม่เบียดเบียนพระอินทร์ฉะนั้น.

จบ สังวรชาดกที่ ๘.