๗. ปีฐชาดก เล่ม ๒๗

น เต ปีฐมทาสิมฺห ๓ น ปานํ นปิ โภชนํ

พฺรหฺมจารี ขมสฺสุ เม เอตํ ปสฺสามิ อจฺจยํ ฯ

เราทั้งหลายไม่ได้ให้ตั่ง น้ำดื่ม และโภชนาหารแก่ท่าน ขอท่านผู้เป็นพรหมจารี จงอดโทษให้แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเห็นโทษนี้.

เนวาภิสชฺชามิ นจาปิ กุปฺเป

นจาปิ เม อปฺปิยมาสิ กิญฺจิ

อโถปิ เม อาสิ มโนวิตกฺโก

เอตาทิโส นูน กุลสฺส ธมฺโม ฯ

อาตมภาพไม่ได้ข้องเกี่ยว และไม่ได้นึกโกรธเคืองเลย แม้ความไม่ชอบใจอะไรๆ ของอาตมภาพก็ไม่มีเลย แท้ที่จริง อาตมภาพยังมีความวิตกอยู่ในใจว่า ธรรมของสกุลนี้ จักเป็นเช่นนี้แน่.

เอสสฺมากํ กุเล ธมฺโม ปิตุปิตามโห สทา

อาสนํ อุทกํ ปชฺชํ สพฺเพตํ นิปทามเส ฯ

๑ ม. อิทํ คาถาปาททฺวยํ น ทิสฺสติ ฯ ๒ ยุ. ทุสฺสีลํ ฯ ๓ ม. ปีฐมทายิมฺหา ฯ8

ที่นั่ง น้ำล้างเท้า น้ำมันทาเท้า ข้าพเจ้าให้อยู่เป็นนิจทุกอย่าง นี้เป็นธรรมในสกุล เนื่องมาจาก ปู่ ย่า ตา ยาย ของข้าพเจ้าทุกเมื่อ.

เอสสฺมากํ กุเล ธมฺโม ปิตุปิตามโห สทา

สกฺกจฺจํ อุปติฏฺฐาม อุตฺตมํ วิย ญาตกนฺติ ฯ

ปีฐชาตกํ สตฺตมํ ฯ

ข้าพเจ้าบำรุงสมณพราหมณ์โดยเคารพดุจญาติที่สูงสุด นี้เป็นธรรมในสกุลเนื่องมาจากปู่ ย่า ตา ยาย ของข้าพเจ้าทุกเมื่อ.

จบ ปีฐชาดกที่ ๗.