๖. กุรุธรรมชาดก เล่ม ๒๗

ตว สทฺธญฺจ สีลญฺจ วิทิตฺวาน ชนาธิป

วณฺณํ อญฺชนวณฺเณน กาลิงฺคสฺมึ วินิมฺหเส ๕ ฯ

๑-๔ ม. มานุสกา ฯ ๒ สี. ม. กากนีฬสฺมิมจฺฉติ ฯ ๓ สี. ยุ. ตสฺส ฯ

๕ ม. นินิมุหเส ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่าประชาชน ข้าพระบาททั้งหลาย ได้ทราบศรัทธา และศีลของพระองค์แล้ว จึงมาขอรับพระราชทานเอาทองคำแลกกับช้างมีสีดังดอกอัญชัน นำไปในแคว้นกาลิงคราช.

อนฺนภจฺจา จ ภจฺจา จ โยธ อุทฺทิสฺส คจฺฉติ

สพฺเพเต อปฺปฏิกฺขิปฺปา ปุพฺพาจริยวโจ อิทํ ฯ

สัตว์ที่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี ที่ไม่ได้เลี้ยงก็ดี ผู้ใด ในโลกนี้ ตั้งใจมาหาเราสัตว์เหล่านั้นทั้งหมด เราก็มิได้ห้ามเลย นี้เป็นถ้อยคำของท่านบูรพาจารย์.

ททามิ โว พฺราหฺมณา นาคเมตํ

ราชารหํ ราชโภคํ ๑ ยสสฺสินํ

อลงฺกตํ เหมชาลาภิฉนฺนํ

สสารถี ๒ คจฺฉถ เยนกามนฺติ ฯ

กุรุธมฺมชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ดูกรพราหมณ์ทั้งหลาย เราจะให้ช้างนี้อันควรเป็นราชพาหนะ เป็นราชบริโภค ประกอบไปด้วยยศ ประดับไปด้วยเครื่องประดับ ปกคลุมไปด้วยข่ายทอง มีนายหัตถาจารย์ พร้อมแก่ท่านทั้งหลาย ขอพวกท่านจงไปตามปรารถนาเถิด.

จบ กุรุธรรมชาดกที่ ๖.