๓. วาโลทกชาดก เล่ม ๒๗

วาโลทกํ อปฺปรสํ นิหีนํ

ปิตฺวา มโท ชายติ คทฺรภานํ

อิมญฺจ ปิตฺวาน รสํ ปณีตํ

มโท น สญฺชายติ สินฺธวานํ ฯ

(พระราชาตรัสถามว่า) ความเมาย่อมเกิดแก่ลาทั้งหลาย เพราะดื่มกินน้ำหาง มีรสน้อย เป็นน้ำเลว แต่ความเมาย่อมไม่เกิดแก่ม้าสินธพเพราะดื่มกินน้ำมีรสอร่อย ประณีต.

อปฺปมฺปิวิตฺวาน นิหีนชจฺโจ

โส มชฺชตี เตน ชนินฺท ผุฏฺโฐ ๒

โธรยฺหสีลี จ กุลมฺหิ ชาโต

น มชฺชตี อคฺครสํ ปิวิตฺวาติ ฯ

วาโลทกชาตกํ ตติยํ ฯ

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งชน สัตว์ผู้มีชาติอันเลวทราม ดื่มกินน้ำมีรสน้อย อันรสนั้นถูกต้องแล้ว ย่อมเมาส่วนสัตว์ผู้มีปกติทำธุระให้สำเร็จได้ เกิดในตระกูลสูง ดื่มกินรสอันเลิศแล้ว ก็ไม่เมา.

จบ วาโลทกชาดกที่ ๓.