๒. สิคาลชาดก เล่ม ๒๗

อสเมกฺขิตกมฺมนฺตํ ตุริตาภินิปาตินํ

ตานิ ๑ กมฺมานิ ตปฺเปนฺติ อุณฺหํ วชฺโฌหิตํ มุเข ฯ

การงานเหล่านั้น ย่อมเผาบุคคลผู้มีการงานอันไม่ได้พิจารณาแล้ว รีบร้อนจะทำให้สำเร็จ เหมือนกับของร้อนที่บุคคลไม่พิจารณาก่อนแล้ว ใส่เข้าไปในปาก ฉะนั้น.

สีโห จ สีหนาเทน ททฺทรํ อภินาทยิ

สุตฺวา สีหสฺส นิคฺโฆสํ สิคาโล ททฺทเร วสํ

ภีโต สนฺตาสมาปาทิ หทยญฺจสฺส อปฺผลีติ ฯ

สิคาลชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ สี. ม. สานิ ฯ

อนึ่ง ราชสีห์ได้แผดสีหนาทที่ภูเขาเงิน สุนัขจิ้งจอกอยู่ในภูเขาเงินได้ฟังราชสีห์แผดเสียงก็กลัวตาย หวาดกลัว หัวใจแตกตาย.

จบ สิคาลชาดกที่ ๒.