๑. กัลยาณธรรมชาดก เล่ม ๒๗

กลฺยาณธมฺโมติ ยทา ชนินฺท

โลเก สมญฺญํ อนุปาปุณาติ

ตสฺมา น หิยฺเยถ นโร สปญฺโญ

หิริยาปิ สนฺโต ธุรมาทิยนฺติ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งชน กาลใด บุคคลได้ธรรมสมยาในโลกว่าผู้มีกัลยาณธรรม กาลนั้น นรชนผู้มีปัญญา ไม่พึงทำตนให้เสื่อมจากสมยานั้นเสีย สัตบุรุษทั้งหลายย่อมถือไว้ซึ่งธุระด้วยหิริและโอตตัปปะ.

สายํ สมญฺญา อิธ มชฺช ปตฺตา

กลฺยาณธมฺโมติ ชนินฺท โลเก

ตาหํ สเมกฺขํ อิธ ปพฺพชิสฺสํ

น หิ มตฺถิ ฉนฺโท อิธ กามโภเคติ ฯ

กลฺยาณธมฺมชาตกํ ปฐมํ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งชน สมยาว่า ผู้มีกัลยาณธรรมในโลกนี้มาถึงข้าพระพุทธเจ้าแล้วในวันนี้ ข้าพระพุทธเจ้าพิจารณาเห็นสมยาอันนั้น จึงได้บวชเสียในคราวนี้ ความพอใจในการบริโภคกามในโลกนี้มิได้มีแก่ข้าพระพุทธเจ้าเลย.

จบ กัลยาณธรรมชาดกที่ ๑.