๓. สุสีมชาดก เล่ม ๒๗

กาฬา มิคา เสตทนฺตา ตวีเม

ปโรสตํ เหมชาลาภิฉนฺนา

เต เต ททามีติ สุสีม พฺรูสิ

อนุสฺสรํ เปตฺติปิตามหานํ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระนามว่าสุสีมะ ช้างประมาณ ๑๐๐ เชือกเศษนี้ประดับด้วยข่ายทอง เป็นของพระองค์ พระองค์ทรงระลึกถึงการกระทำแห่งพระบิดา และพระอัยยกาของพระองค์อยู่เนืองๆ ตรัสว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น ดังนี้ เป็นความจริงหรือ พระเจ้าข้า?

กาฬา มิคา เสตทนฺตา มมีเม

ปโรสตํ เหมชาลาภิฉนฺนา

เต เต ททามีติ วทามิ มาณว

อนุสฺสรํ เปตฺติปิตามหานนฺติ ฯ

สุสีมชาตกํ ตติยํ ฯ

๑ ม. อทยฺหิ ฯ ยุ. อทฏฺฐหิ ฯ

ดูกรพ่อมาณพ ช้างประมาณ ๑๐๐ เชือกเศษนี้ประดับด้วยข่ายทอง ซึ่งเป็นของเรา เราระลึกถึงการกระทำแห่งพระบิดา และพระอัยยกาอยู่เนืองๆ พูดว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น ดังนี้ เป็นความจริง.

จบ สุสีมชาดกที่ ๓.