๒. มหาอัสสาโรหชาดก เล่ม ๒๗

อเทยฺเยสุ ททํ ทานํ เทยฺเยสุ นปฺปเวจฺฉติ

อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ นาธิคจฺฉติ ฯ

ผู้ใด ให้ทานในคนที่ไม่ควรให้ ไม่ให้ในคนที่ควรให้ ผู้นั้น ถึงจะได้รับความทุกข์ในคราวมีอันตราย ก็ไม่ได้สหาย.

อเทยฺเยสุ อททํ ๓ ทานํ เทยฺเยสุ โย ปเวจฺฉติ

อาปาสุ พฺยสนํ ปตฺโต สหายํ อธิคจฺฉติ ฯ

ผู้ใด ไม่ให้ทานในคนที่ไม่ควรให้ ให้ในคนที่ควรให้ ผู้นั้น ถึงจะได้รับความทุกข์ในคราวมีอันตราย ย่อมได้สหาย.

สญฺโญคสมฺโภค วิเสสทสฺสนํ

อนริยธมฺเมสุ สเฐสุ นสฺสติ

กตญฺจ อริเยสุ จ อญฺชเสสุ ๔

มหปฺผลํ โหติ อณุมฺปิ ตาทิสุ ฯ

การแสดงคุณวิเศษแห่งความเกี่ยวพัน และความสนิทสนมกันฉันท์มิตรในชนทั้งหลายผู้ไม่มีอารยธรรม เป็นคนมักอวด ย่อมไร้ผล การแสดงคุณวิเศษแห่งความเกี่ยวพัน และความสนิทสนมกันฉันท์มิตร ที่กระทำในอารยชนทั้งหลายผู้ซื่อตรง คงที่ แม้เล็กน้อย ก็ย่อมมีผลมาก.

โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ อกา โลเก สุทุกฺกรํ

ปจฺฉา กยิรา น วา กยิรา อจฺจนฺตํ ปูชนารโหติ ฯ

มหาอสฺสาโรหชาตกํ ทุติยํ ฯ

____________

๑ สี. อพฺยคฺฆตา ฯ ม. อพฺยคฺคตา ฯ ๒ สี. นิกฺขมนญฺจ ๓ ม. นาเทยฺเยสุ ททํ ... ฯ

๔ สี. ม. อชฺชเวสุ ฯ

ผู้ใด ได้ทำความดีงามไว้แต่กาลก่อนแล้ว ผู้นั้นชื่อว่า ได้ทำกิจที่ทำได้แสนยากในโลก ภายหลัง เขาจะทำก็ตาม ชื่อว่า เป็นบุคคลผู้ควรบูชายิ่งนัก.

จบ มหาอัสสาโรหชาดกที่ ๒.