๑๐. พกชาดก เล่ม ๒๗

ปรปาณฆาเต ๔ ชีวนฺโต มํสโลหิตโภชโน

พโก วตํ สมาทาย อุปปชฺชิ อุโปสถํ ฯ

หมาป่าตัวมีเนื้อและเลือดเป็นอาหาร เป็นอยู่ได้ เพราะฆ่าสัตว์อื่นสมาทานวัตรแล้ว รักษาอุโบสถอยู่.

ตสฺส สกฺโก วตญฺญาย อชรูเปนุปาคมิ

วีตตโป อชฺฌปตฺโต ภญฺชิ โลหิตโป ตปํ ฯ

ท้าวสักกะทรงทราบวัตรของหมาป่านั้นแล้ว จึงจำแลงเป็นแพะมา หมาป่านั้นปราศจากตบะ ต้องการดื่มกินเลือดจึงวิ่งไปจะกินแพะ ได้ทำลายตบะธรรมเสียแล้ว.

เอวเมว อิเธกจฺโจ ๕ สมาทานสฺมิ ทุพฺพโล ๖

ลหุํ กโรติ ๗ อตฺตานํ พโกว อชการณาติ ฯ

พกชาตกํ ทสมํ ฯ

กุมฺภวคฺโค ปญฺจโม ฯ

ตสฺสุทฺทานํ

วรกุมฺภ สุปตฺตสิริวฺหยโน

สุจิสมฺมต พินฺทุสฺสโร จุสโภ

สริตํปติ จณฺฑี ชรากปินา

อถ มกฺกฏิยา วกเกน ทสาติ ฯ

___________

วคฺคุทฺทานํ

สงฺกปฺโป ปทุโม เจว อุทปาเนน ตติยํ

อพฺภนฺตรํ ฆฏเภทํ ติกนิปาตมฺหิลงฺกตํ ๑ ฯ

ติกนิปาตํ นิฏฺฐิตํ ฯ

___________

๑ ม. โกมารปุตฺต ... ฯ ๒ ม. ฌานานุยุตฺโต วิหรามิ อาวุโส ฯ ๓ ม. ฌานภูมิยาติ ฯ

๔ ม. ปรปาณโรธา ฯ ๕ ม. อิเธกจฺเจ ฯ ๖ ม. ทุพฺพลา ฯ ๗ ม. อโรนฺติ ฯ

๑ ปุราณโปตฺถเก วคฺคุทฺทานํ นฏฺฐํ ฯ อิทํ กิตฺติโสภเนน มยา ลิขิตํ ฯ

บุคคลบางคนในโลกนี้ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน เป็นผู้มีวัตรอันเลวทรามในการสมาทานวัตร ย่อมทำตนให้เบา ดุจหมาป่าทำลายตบะของตนเพราะเหตุต้องการแพะ ฉะนั้น.

จบ พกชาดกที่ ๑๐.

จบ กุมภวรรคที่ ๕.

_________________

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ภัทรฆฏเภทกชาดก ๒. สุปัตตชาดก

๓. กายนิพพินทชาดก ๔. ชัมพุขาทกชาดก

๕. อันตชาดก ๖. สมุททชาดก

๗. กามวิลาปชาดก ๘. อุทุมพรชาดก

๙. โกมาริยปุตตชาดก ๑๐. พกชาดก.

_________________

รวมวรรคที่มีในติกนิบาตนี้ คือ

๑. สังกัปปวรรค ๒. ปทุมวรรค

๓. อุทปานทูสกวรรค ๔. อัพภันตรวรรค

๕. กุมภวรรค.

จบ ติกนิบาตชาดก.