๖. ปัพพชิตวิเหฐกชาดก เล่ม ๒๗

ทุพฺพณฺณรูปํ ตฺวมริยวณฺณี

ปุรกฺขิตฺวา ๕ ปญฺชลิโก นมสฺสสิ

เสยฺโย นุ เต โส อุทาหุ ๖ สริกฺโข

นามํ ปรสฺสตฺตโน จาปิ พฺรูหิ ฯ

ท่านมีรูปงาม ประนมมือนอบน้อมสมณะผู้มีรูปร่างไม่น่าดู สมณะนั้นประเสริฐกว่าท่าน หรือว่าเสมอกับท่าน ท่านจงบอกชื่อสมณะนั้นและชื่อของตนแก่เรา.

น นามโคตฺตํ คณฺหนฺติ ราช

สมคฺคตานุชฺชุคตาน ๗ เทวา

อหญฺจ เต นามเธยฺยํ วทามิ

สกฺโกหมสฺมี ติทสานมินฺโท ฯ

ข้าแต่พระราชา เทวดาทั้งหลาย ย่อมไม่ถือเอานามและโคตรของพระขีณาสพผู้พร้อมเพรียงกัน ผู้ปฏิบัติตรงๆ ก็แต่ว่า หม่อมฉันจะบอกชื่อของหม่อมฉันแก่พระองค์ หม่อมฉันเป็นท้าวสักกะจอมเทพชาวไตรทศทั้งหลาย.

โย ทิสฺวา ภิกฺขุํ จรณูปปนฺนํ

ปุรกฺขิตฺวา ๕ ปญฺชลิโก นมสฺสติ

ปุจฺฉามิ ตํ เทวราเชตมตฺถํ

อิโต จุโต กึ ลภเต สุขํ โส ฯ

๑ ม. อนุโภติ ฯ ๒ ม. เยว ฯ ๓ สี. ยุ. สคฺเค จ โมทตีติ ฯ

๔ ม. วิชฺชาธรชาตกํ ฯ สี. ยุ. ธชวิเหฐกชาตกํ ฯ ๕ ม. ปุรกฺขตฺวา ฯ

๖ ม. อุทา ฯ ๗ ม. สมฺมคฺคตา.. ฯ

ข้าแต่เทวราช หม่อมฉันขอถามเนื้อความนี้กะพระองค์ ผู้ใด เห็นภิกษุผู้ประกอบด้วยจรณะแล้วประนมมือนอบน้อม ผู้นั้น จุติจากมนุษยโลกนี้ไปแล้ว จะได้ความสุขอะไร?

โย ทิสฺวา ภิกฺขุํ จรณูปปนฺนํ

ปุรกฺขิตฺวา ปญฺชลิโก นมสฺสติ

ทิฏฺเฐว ธมฺเม ลภเต ปสํสํ

สคฺคญฺจ โส ยาติ สรีรเภทา ฯ

ผู้ใด เห็นภิกษุผู้ประกอบด้วยจรณะแล้ว ประนมมือนอบน้อมผู้นั้น ย่อมได้ความสรรเสริญในปัจจุบัน และเมื่อตายไปแล้ว ย่อม

ไปสวรรค์.

ลกฺขี วต เม อุทปาทิ อชฺช

ยํ วาสวํ ภูติปติทฺทสาม ๑

ภิกฺขุญฺจ ทิสฺวาน ตุวญฺจ สกฺก

กาหามิ ปุญฺญานิ อนปฺปกานิ ฯ

ปัญญารู้ผลแห่งกุศล และอกุศลเกิดขึ้นแก่หม่อมฉันในวันนี้ หม่อมฉันได้เห็นท้าววาสวะผู้เป็นใหญ่กว่าหมู่สัตว์ ข้าแต่ท้าวสักกะ หม่อมฉันได้เห็นภิกษุและพระองค์แล้ว จักกระทำบุญไม่น้อย.

อทฺธา หเว เสวิตพฺพา สปญฺญา

พหุสฺสุตา เย พหุฐานจินฺติโน

ภิกฺขุญฺจ ทิสฺวาน มมญฺจ ราช

กโรหิ ปุญฺญานิ อนปฺปกานิ ฯ

บุคคลเหล่าใด มีปัญญา เป็นพหูสูต สามารถคิดเหตุการณ์ได้มากบุคคลเหล่านั้น ควรคบหาโดยแท้เทียว ข้าแต่พระราชา พระองค์ได้ทรงเห็นภิกษุและหม่อมฉันแล้ว จงทรงกระทำบุญให้มากเถิด.

อกฺโกธโน นิจฺจปสนฺนจิตฺโต

สพฺพาติถียาจโยโค ภวิตฺวา

นิหญฺญ ๒ มานํ อภิวาทยิสฺสํ

สุตฺวาน เทวินฺท สุภาสิตานีติ ฯ

ปพฺพชิตวิเหฐกชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

_______________

๑ ม. ภูตปติทฺทสาม ฯ ๒ ม. นิหจฺจ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมเทพ หม่อมฉันจักเป็นผู้ไม่โกรธ มีจิตเลื่อมใสเป็นนิตย์ จักเป็นผู้ควรแก่การขอของแขกผู้มาทุกประเภท จักกำจัดมานะเสีย แล้วกราบไหว้ท่านผู้ควรกราบไหว้ เพราะได้ฟังคำที่พระองค์ตรัสดีแล้ว.

จบ ปัพพชิตวิเหฐกชาดกที่ ๖.