พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๑. อุปาหนชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๑–๓๑๒ (Royal Thai)1/10 in อุปาหนวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๙ อุปาหนวคฺโค
๑ อุปาหนชาตกํ
๙. อุปาหนวรรค
๑. อุปาหนชาดก
อนารยชนย่อมใช้ศิลปะในทางผิด
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค อุปาหนชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ยถาปิ กีตา ปุริสสฺสุปาหนา
สุขสฺส อตฺถาย ทุขํ อุทพฺพเห
ฆมฺมาภิตตฺตา ตลสาว ปีฬิตา
ตสฺเสว ปาเท ปุริสสฺส ขาทเร ฯ
๑ ม. วิลปิ ฯ ๒ สี. ยุ. วิฬยฺหเส ฯ
รองเท้าที่คนซื้อมา เพื่อประโยชน์จะให้สบายเท้า กลับนำเอาความทุกข์มาให้ รองเท้านั้น ถูกแดดเผาบ้าง ถูกพื้นเท้าครูดสีบ้าง ก็กลับกัดเท้าของผู้นั้นนั่นแหละ ฉันใด.
เอวเมว โย ทุกฺกุลิโน อนริโย
ตุมฺหากํ วิชฺชญฺจ สุตญฺจ อาทิย
ตเมว โส ตตฺถ สุเตน ขาทติ
อนริโย วุจฺจตุปาหนูปโมติ ๑ ฯ
อุปาหนชาตกํ ปฐมํ ฯ
ผู้ใด เกิดในตระกูลต่ำ ไม่ใช่อารยชน เรียนวิชาและศิลปะมาจากสำนักอาจารย์ได้แล้ว ผู้นั้น ย่อมฆ่าตนเองด้วยศิลปะที่เรียนมาในสำนักของอาจารย์นั้น ฉันนั้น บุคคลนั้น บัณฑิตเรียกว่า ไม่ใช่อารยชน เปรียบด้วยรองเท้าที่ทำไม่ดี ฉะนั้น.
จบ อุปาหนชาดกที่ ๑.
End of ๑. อุปาหนชาดก