๕. สีลวีมังสชาดก เล่ม ๒๗

นตฺถิ โลเก รโห นาม ปาปกมฺมํ ปกุพฺพโต

ปสฺสนฺติ วนภูตานิ ตํ พาโล มญฺญเต ๒ รโห ฯ

ขึ้นชื่อว่าที่ลับ ย่อมไม่มีในโลก แก่คนผู้กระทำบาปกรรม ต้นไม้ที่เกิดในป่าก็ยังมีคนเห็น คนพาลย่อมสำคัญบาปกรรมนั้นว่า เป็นที่ลับ.

อหํ รโห น ปสฺสามิ สุญฺญํ วาปิ น วิชฺชติ

ยตฺถ สุญฺญํ ๓ น ปสฺสามิ อสุญฺญํ โหติ ตํ มยา ฯ

ข้าพเจ้าย่อมไม่เห็นที่ลับ หรือแม้ที่ว่างเปล่าก็ไม่มี ในที่ใด ข้าพเจ้าไม่เห็นที่ว่างเปล่า ที่นั้นก็ไม่ว่างเปล่าจากข้าพเจ้า.

ทุชฺชจฺโจ จ สุชจฺโจ ๔ จ นนฺโท จ สุขวจฺฉโน ๕

วชฺโฌ ๑ อทฺธุวสีโล จ เต ธมฺมํ ชหุมตฺถิกา ฯ

๑ ม. อาสีวิสํ ฯ ๒ ม. มญฺญตี ฯ ๓ ม. อญฺญํ ฯ ๔ ยุ. อชจฺโจ ฯ

๕ ม. สุขวฑฺฒิโต ฯ

มาณพผู้ใหญ่ ๖ คนนั้น คือ ทุชัจจะ ๑ สุชัจจะ ๑ นันทะ ๑ สุขวัจฉนะ ๑วัชฌะ ๑ อัทธุวสีละ ๑ มีความต้องการธิดาของอาจารย์ พากันละธรรมเสีย.

พฺราหฺมโณ จ กถํ ชเห สพฺพธมฺมาน ปารคู

โย ธมฺมํ อนุปาเลติ ธิติมา สจฺจนิกฺกโมติ ฯ

สีลวีมํสชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ส่วนพราหมณ์มาณพ เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง มีปัญญา มีความเพียรเครื่องก้าวหน้าในสัจธรรม ตามรักษาธรรมไว้ จะพึงละสตรีลาภเสียอย่างไรได้.

จบ สีลวีมังสชาดกที่ ๕.