๓. มูสิกชาดก เล่ม ๒๗

กุหึ คตา กตฺถ คตา อิติ ลาลปฺปตี ชโน

อหเมเวโก ชานามิ อุทปาเน มูสิกา หตา ฯ

คนบ่นพร่ำอยู่ว่า นางทาสีชื่อมูสิกาไปไหนๆ เราคนเดียวเท่านั้นรู้ว่านางทาสีชื่อมูสิกา ตายอยู่ในบ่อน้ำ.

ยญฺเจตํ อิติ จินฺตี จ ๒ คทฺรโภว นิวตฺตสิ

อุทปาเน มูสิกํ หนฺตฺวา ยวํ ภกฺขิตุมิจฺฉสิ ๓ ฯ

เหตุใด ท่านจึงคิดอย่างนี้ ลามองหาโอกาสจะประหารทางนี้ๆ กลับไปแล้ว เพราะฉะนั้น เราจึงรู้ว่า ท่านฆ่านางทาสีชื่อว่ามูสิกาตาย ทิ้งไว้ในบ่อ วันนี้ ปรารถนาจะกินข้าวเหนียวอีกหรือ.

ทหโร จาสิ ทุมฺเมธ ปฐมุปฺปตฺติโก ๔ สุสู ๕

ทีฆญฺเจตํ ๑ สมาปชฺช ๒ น เต ทสฺสามิ ชีวิตํ ฯ

๑ ม. อพฺพหิ ฯ ๒ สี. ยเถตํ อิติจิติ จ ฯ ม. ยญฺเจตํ อิติ จีติ จ ฯ

๓ ม. ภกฺเขตุมิจฺฉสิ ฯ ๔ สี. ยุ. ปฐมุปฺปตฺติโต ฯ ๕ ม. สุสุ ฯ

แม่เจ้าผู้โง่เขลา เจ้ายังเป็นเด็กอ่อน ตั้งอยู่ในปฐมวัย มีผมดำสนิทมายืนถือท่อนไม้ยาวนี้อยู่ เราจะไม่ยอมยกชีวิตให้แก่เจ้า.

นานฺตลิกฺขภวเนน นางฺคปุตฺตสิเรน ๓ วา

ปุตฺเตน หิ ปตฺถยิโต สิโลเกหิ ปโมจิโต ฯ

เราเป็นผู้อันบุตรปรารถนาจะฆ่าเสีย ไม่ได้พ้นจากความตายวันนี้ เพราะภพในอากาศ หรือเพราะบุตรที่รักเปรียบด้วยอวัยวะเลย เราพ้นจากความตายเพราะคาถาที่อาจารย์ผูกให้.

สพฺพํ สุตมธีเยถ หีนมุกฺกฏฺฐมชฺฌิมํ

สพฺพสฺส อตฺถํ ชาเนยฺย น จ สพฺพํ ปโยชเย

โหติ ตาทิสโก กาโล ยตฺถ อตฺถาวหํ สุตนฺติ ฯ

มูสิกชาตกํ ตติยํ ฯ

บุคคลควรเรียนวิชาที่ควรเรียนทุกอย่าง ไม่ว่าจะเลว ดี หรือปานกลางก็ตาม บุคคลควรรู้ประโยชน์ของวิชาที่เรียนทุกอย่าง แต่ไม่ควรประกอบทั้งหมด ศิลป ที่ศึกษาแล้วนำประโยชน์ให้ ในเวลาใด แม้เวลาเช่นนั้นย่อมมีแท้.

จบ มูสิกชาดกที่ ๓.