๘. กูฏวาณิชชาดก เล่ม ๒๗

สฐสฺส สาเฐยฺยมิทํ สุจินฺติตํ

ปจฺโจฑฺฑิตํ ปฏิกูฏสฺส กูฏํ

ผาลํ เจ ขาเทยฺยุํ ๑ มูสิกา

กสฺมา กุมารํ กุลลา โน หเรยฺยุํ ฯ

๑ สี. ยุ. อเทยฺยุํ ฯ

ท่านได้คิดอุบายตอบอุบายดีแล้ว ได้คิดโกงตอบผู้โกงดีแล้ว ถ้าหนูทั้งหลายพึงกินผาลได้ เหตุไฉน เหยี่ยวทั้งหลายจะเฉี่ยวเด็กไปไม่ได้เล่า?

กูฏสฺส หิ สนฺติ กูฏกูฏา

ภวติ ปโร ๑ นิกติโน นิกตฺยา

เทหิ ปุตฺตนฏฺฐ ผาลนฏฺฐสฺส ผาลํ

มา เต ปุตฺตมหาสิ ผาลนฏฺโฐติ ฯ

กูฏวาณิชชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

บุคคลที่โกงตอบคนโกง ย่อมมีอยู่แน่นอน บุคคลที่ล่อลวงก็ย่อมมีอยู่เหมือนกัน ดูกรท่านผู้มีบุตรหาย ท่านจักไม่ให้ผาลแก่เขา บุรุษผู้มีผาลหาย ก็จะไม่นำบุตรมาให้แก่ท่าน.

จบ กูฏวาณิชชาดกที่ ๘.