๔. โลลชาดก เล่ม ๒๗

กายํ พลากา สิขินี โจรี ลงฺฆีปิตามหา ๔

โอรํ พลาเก อาคจฺฉ จณฺโฑ เม วายโส สขา ฯ

๑ สี. ยุ. ปจฺจเมถ ฯ ๒ ม. อยํ สทฺโท นตฺถิ ฯ ๓ ม. อุทฺธิตภตฺโตว ฯ

๔ ม. ลงฺฆิปิตามหา ฯ

นกยางตัวนี้ อย่างไรจึงมีหงอน เป็นโจร (เข้ามาอยู่ที่รังกา) ดูกรนกยางผู้มีเมฆเป็นบิดา ท่านจงมาเสียข้างนี้เถิด กาผู้เป็นสหายของเรา เป็นผู้ดุร้าย.

นาหํ พลากา สิขินี อหํ โลลสฺมิ วายโส

อกตฺวา วจนํ ตุยฺหํ ปสฺส ลูโนสฺมิ อาคโต ฯ

เราไม่ใช่นกยางมีหงอน เราเป็นกาโลเล ไม่ได้ทำตามคำของท่าน กลับมาแล้ว จงมองดูเราผู้รุ่นนี้เถิด.

ปุน ปาปชฺชสี สมฺม สีลํ หิ ตว ตาทิสํ

นหิ มานุสิกา ๑ โภคา สุภุญฺชา โหนฺติ ปกฺขินาติ ฯ

โลลชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

ดูกรสหาย ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่า ปกติของท่านเป็นเช่นนั้นเครื่องบริโภคของมนุษย์ไม่ควรที่นกจะพึงบริโภค.

จบ โลลชาดกที่ ๔.