๙. กปิชาดก เล่ม ๒๗

ยตฺถ เวรี นิวิสติ ๑ น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต

เอกรตฺตํ ทฺวิรตฺตํ วา ทุกฺขํ วสติ เวริสุ ฯ

ผู้คอยจองเวรอยู่ในที่ใด บัณฑิตไม่ควรอยู่ในที่นั้น บุคคลอยู่ในที่มีคนจองเวรเพียงคืนเดียว หรือสองคืน ก็อยู่เป็นทุกข์.

ทิโส เว ลหุจิตฺตสฺส โปสสฺสานุวิธิยฺยโต

เอกสฺส กปิโน เหตุ ยูถสฺส อนโย กโต ฯ

บุคคลมีจิตเบา คล้อยไปตามเขาง่ายๆ ย่อมกระทำกิจของคนจองเวรเพราะเหตุลิงตัวเดียว ถูกเขาทำความฉิบหายให้ทั้งฝูง.

พาโล จ ปณฺฑิตมานี ยูถสฺส ปริหารโก

สจิตฺตสฺส วสํ คนฺตฺวา สเยถายํ ยถา กปิ ฯ

คนพาลผู้สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต ปกครองหมู่คณะ ตกอยู่ในอำนาจจิตของตนแล้ว พึงนอนตาย เหมือนลิงจ่าฝูง นอนตายอยู่ ฉะนั้น.

น สาธุ พลวา พาโล ยูถสฺส ปริหารโก

อหิโต ภวติ ญาตีนํ สกุณานํว เจตโก ฯ

อันคนพาลถึงจะมีกำลังปกครองหมู่คณะ ไม่ดีเลย เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่ญาติทั้งหลาย เหมือนนกระทาผู้ตัวไม่เป็นประโยชน์แก่นกปกครองหมู่คณะทั้งหลาย ฉะนั้น.

ธีโร จ พลวา สาธุ ยูถสฺส ปริหารโก

หิโต ภวติ ญาตีนํ ติทสานํว วาสโว ฯ

ส่วนนักปราชญ์มีกำลังปกครองหมู่คณะ ดีมาก เพราะว่าเป็นประโยชน์แก่ญาติทั้งหลาย เหมือนท้าววาสวะผู้เป็นประโยชน์แก่เทวดาชั้นดาวดึงส์ทั้งหลาย ฉะนั้น.

โย จ สีลญฺจ ปญฺญญฺจ สุตญฺจตฺตนิ ปสฺสติ

อุภินฺนมตฺถํ จรติ อตฺตโน จ ปรสฺส จ ฯ

ผู้ใดพิจารณาเห็นศีล ปัญญา และสุตะในตน ผู้นั้นย่อมประพฤติประโยชน์ได้ทั้งสองฝ่าย คือ ทั้งตน และผู้อื่น.

ตสฺมา ตุเลยฺยมตฺตานํ สีลํ ปญฺญํ สุตํปิว ๒

คณํ วา ปริหเร ธีโร เอโก วาปิ ปริพฺพเชติ ฯ

กปิชาตกํ นวมํ ฯ

เพราะฉะนั้น นักปราชญ์พึงพิจารณาดูตน ดุจดูศีล ปัญญาและสุตะฉะนั้น พึงบริหารหมู่คณะเถิด หรือจะเป็นผู้อยู่แต่ผู้เดียว ก็พึงเว้นรอบ.

จบ กปิชาดกที่ ๙.