๖. กุรุงคมิคชาดก เล่ม ๒๗

อิงฺฆ วทฺธมยํ ๓ ปาสํ ฉินฺท ทนฺเตหิ กจฺฉป

อหํ ตถา กริสฺสามิ ยถา เนหิติ ลุทฺทโก ฯ

ดูกรเต่า เราขอเตือน ท่านจงกัดบ่วงอันมีเกลียวแข็งด้วยฟัน เราจักทำอุบายไม่ให้นายพรานมาถึงเร็วได้.

กจฺฉโป ปาวิสี วารึ กุรุงฺโค ปาวิสี วนํ

สตปตฺโต ทุมคฺคมฺหา ทูเร ปุตฺเต อปานยีติ ฯ

กุรุงฺคมิคชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

เต่าก็ลงน้ำไป กวางก็เข้าป่าไป นกสตปัตตะไปถึงต้นไม้แล้ว ก็พาลูกๆไปอยู่ในที่ห่างไกล.

จบ กุรุงคมิคชาดกที่ ๖.