๔. ชัมพุขาทกชาดก เล่ม ๒๗

โกยํ พินฺทุสฺสโร วคฺคุ สรวนฺตานมุตฺตโม

อจฺจุโต ชมฺพุสาขาย โมรจฺฉาโปว กุชฺชติ ฯ

ใครนี่ มีเสียงอันไพเราะเพราะพริ้ง อุดมกว่าสัตว์ผู้ที่มีเสียงเพราะทั้งหลายจับอยู่ที่กิ่งชมพู่ ส่งเสียงร้องไพเราะดุจลูกนกยูง ฉะนั้น.

กุลปุตฺโต ปชานาติ กุลปุตฺตํ ๑ ปสํสิตุํ

พฺยคฺฆจฺฉาปสทิสวณฺณ ภุญฺช สมฺม ททามิ เต ฯ

กุลบุตรย่อมรู้จักสรรเสริญกุลบุตร ดูกรสหายผู้มีผิวพรรณคล้ายกับลูกเสือโคร่ง เชิญท่านบริโภคเถิด เรายอมให้แก่ท่าน.

จิรสฺสํ วต ปสฺสามิ มุสาวาที สมาคเต

วนฺตาทํ กุณปาทญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสํสเกติ ฯ

ชมฺพูขาทกชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

ดูกรบุคคลผู้สรรเสริญกันและกัน เราได้เห็นคนพูดมุสา คือ กาผู้เคี้ยวกินของที่คนอื่นคายแล้ว และสุนัขจิ้งจอกผู้กินซากศพ มาประชุมกันนานมาแล้ว.

จบ ชัมพุขาทกชาดกที่ ๔.