๗. อยกูฏชาดก เล่ม ๒๗

สพฺพายสํ กูฏมติปฺปมาณํ

ปคฺคยฺห โย ๕ ติฏฺฐสิ อนฺตลิกฺเข

รกฺขาย มํ ตฺวํ วิหิโตนุสชฺช

อุทาหุ เม วายมเส ๖ วธาย ฯ

ท่านผู้ใด ยืนถือกระบองเหล็กอันใหญ่โตเหลือขนาดอยู่บนอากาศ ท่านผู้นั้น มาสถิตอยู่เพื่อจะคุ้มครองข้าพเจ้าในวันนี้หรือ หรือจะพยายามมาฆ่า ข้าพเจ้า?

ทูโต อหํ ราชิธ รกฺขสานํ

วธาย ตุยฺหํ ปหิโตหมสฺมิ

อินฺโท จ ตํ รกฺขติ เทวราชา

เตนุตฺตมงฺคํ น เต ๑ ผาลยามิ ฯ

๑ สี. ม. สาทูนิ ฯ ๒ สี. รุกฺขา ฯ ๓ ม. สามาอนีวารํ ฯ ๔ ม. สาทุํ วา

ยทิวาสาทุํ ฯ ๕ ยุ. โส ฯ ๖ สี. ม. เจตยเส ฯ

ดูกรพระราชา เราเป็นทูตของพวกยักษ์ ถูกพวกยักษ์เหล่านั้นส่งมาณ ที่นี้ เพื่อจะปลงพระชนม์พระองค์ แต่ท้าวสักรินทร์เทวราชคุ้มครองพระองค์อยู่ เพราะเหตุนั้น เราจึงผ่าพระเศียรของพระองค์ไม่ได้.

สเจ จ มํ รกฺขติ เทวราชา

เทวานมินฺโท มฆวา สุชมฺปติ

กามํ ปิสาจา วินทนฺตุ สพฺเพ

น สนฺตเส รกฺขสิยา ปชาย ฯ

ก็ถ้าท้าวมัฆวาฬเทวราชผู้เป็นจอมทวยเทพ พระสวามีของนางสุชาดาคุ้มครองข้าพเจ้าอยู่ มิฉะนั้น พวกปีศาจก็คงคุกคามเหล่าสัตว์ทั้งหลายเป็นแน่ ข้าพเจ้าไม่ได้สะดุ้งกลัวต่อพวกยักษ์เลย.

กามํ กณฺฑนฺตุ ๒ กุมฺภณฺฑา สพฺเพ ปํสุปิสาจกา

นาลํ ปิสาจา ยุทฺธาย มหตี สา วิเภสิกาติ ๓ ฯ

อยกูฏชาตกํ สตฺตมํ ฯ

พวกกุมภัณฑ์ และพวกปีศาจทั้งมวญจะคร่ำครวญกันไปก็ตามเถิดพวกมันคงไม่อาจจะต่อยุทธกับข้าพเจ้า กิริยาที่หลอกหลอนของพวกยักษ์ซึ่งทำให้น่ากลัวต่างๆ นั้น มีอยู่เป็นอันมาก แต่ข้าพเจ้าก็ไม่กลัว.

จบ อยกูฏชาดกที่ ๗.