๑. กุฏิทูสกชาดก เล่ม ๒๗

มนุสฺสสฺเสว เต สีสํ หตฺถปาทา จ วานร

อถ เกน นุ วณฺเณน อคารนฺเต น วิชฺชติ ฯ

ดูกรวานร ศีรษะ มือ และเท้าของท่านเหมือนของมนุษย์ เออก็ เพราะเหตุไรหนอ ท่านจึงไม่มีเรือนอยู่?

มนุสฺสสฺเสว เม สีสํ หตฺถปาทา จ สิงฺคิล

ยาหุ เสฏฺฐา มนุสฺเสสุ สา เม ปญฺญา น วิชฺชติ ฯ

ดูกรนกขมิ้น ศีรษะ มือ และเท้าของเราเหมือนของมนุษย์ก็จริง แต่ปัญญาที่บัณฑิตกล่าวว่า ประเสริฐสุดในหมู่มนุษย์ ของเราไม่มี.

อนวฏฺฐิตจิตฺตสฺส ลหุจิตฺตสฺส ทุพฺภิโน ๑

นิจฺจํ อทฺธุวสีลสฺส สุขภาโว ๒ น วิชฺชติ ฯ

ผู้มีจิตไม่มั่นคง มีจิตกลับกลอก มักประทุษร้ายมิตร มีปกติไม่ยั่งยืนเป็นนิจ ย่อมไม่มีความสุข.

โส กรสฺสุ อานุภาวํ วีติวตฺตสฺสุ สีลิยํ

สีตวาตปริตฺตาณํ กรสฺสุ กุฏิกํ ๓ กปีติ ฯ

กุฏิทูสกชาตกํ ปฐมํ ฯ

ท่านจงกระทำอานุภาพ เปลี่ยนปกติเดิมเสียเถิด ดูกรวานร ท่านจงกระทำกระท่อมไว้เป็นเครื่องป้องกันความหนาว และลมเถิด.

จบ กุฏิทูสกชาดกที่ ๑.