๒. ติลมุฏฐิชาดก เล่ม ๒๗

อชฺชาปิ เม ตํ มนสิ ยํ มํ ตฺวํ ติลมุฏฺฐิยา

พาหายํ มํ คเหตฺวาน ลฏฺฐิยา อนุตาลยิ ฯ

การที่ท่านให้จับแขนเราไว้แล้วเฆี่ยนตีด้วยซีกไม้ไผ่ เพราะเหตุเมล็ดงากำมือหนึ่งนั้น ยังฝังอยู่ในใจของเราจนทุกวันนี้.

นนุ ชีวิเต น รมสิ เยนาสิ พฺราหฺมณาคโต

ยํ มํ พาหา คเหตฺวาน ติกฺขตฺตุํ อนุตาลยิ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ชะรอยท่านจะไม่ยินดีในชีวิตของตนแล้วสินะ จึงได้มาจับแขนแล้วเฆี่ยนตีเราถึง ๓ ครั้ง วันนี้ ท่านจะได้เสวยผลของกรรมนั้น.

อริโย อนริยํ กุพฺพํ ๓ โย ทณฺเฑน นิเสธติ

สาสนํ ตํ ๔ น ตํ เวรํ อิติ นํ ปณฺฑิตา วิทูติ ฯ

ติลมุฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ ม. นาลงฺกเตน ภเทฺรน ฯ ๒ ม. นาปิ ฯ ๓ ม. กุพฺพนฺตํ ฯ สี. ยุ. กุพฺพานํ ฯ

๔ สี. สาสนตฺถํ ฯ

อารยชนใด ย่อมข่มขี่คนที่ไม่ใช่อารยชน ผู้ทำกรรมชั่ว ด้วยอาชญา กรรมของอารยชนนั้น เป็นการสั่งสอน หาใช่เป็นเวรไม่ บัณฑิตทั้งหลาย รู้ชัดข้อนั้นอย่างนี้แล.

จบ ติลมุฏฐิชาดกที่ ๒.