๒. กัสสปมันทิยชาดก เล่ม ๒๗

อปิ กสฺสป มนฺทิยา ยุวา สปติ หนฺติ วา

สพฺพนฺตํ ขมเต ธีโร ปณฺฑิโต ตํ ติติกฺขติ ฯ

ข้าแต่ท่านกัสสปะ เด็กหนุ่มจะด่าแช่ง หรือจะตีก็ตาม ด้วยความเป็นเด็กหนุ่ม บัณฑิตผู้มีปัญญา ย่อมอดทนความผิดที่พวกเด็กทำแล้วทั้งหมดนั้นได้.

สเจปิ สนฺโต วิวทนฺติ ขิปฺปํ สนฺธิยเร ๔ ปุน

พาลา ปตฺตาว ภิชฺชนฺติ น เต สมถมชฺฌคู ฯ

ถ้าแม้สัตบุรุษทั้งหลาย วิวาทกัน ก็กลับเชื่อมกันได้สนิทโดยเร็ว ส่วนคนพาลทั้งหลาย ย่อมแตกกันเหมือนภาชนะดิน เขาย่อมไม่ได้ความสงบเวรกันได้เลย.

เอเต ภิยฺโย สมายนฺติ สนฺธิ เตสํ น ชีรติ

โย จาธิปนฺนํ ชานาติ โย จ ชานาติ เทสนํ ฯ

ผู้ใด รู้โทษที่ตนล่วงแล้ว ๑ ผู้ใด รู้แสดงโทษ ๑ คนทั้งสองนั้น ย่อมพร้อมเพรียงกันยิ่งขึ้น ความสนิทสนมของเขา ย่อมไม่เสื่อมคลาย.

เอโส หิ อุตฺตริตโร ภาราวโห ธุรนฺธโร ๕

โย ปเรสาธิปนฺนานํ สยํ สนฺธาตุมรหตีติ ฯ

กสฺสปมนฺทิยชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ ม. คเหสุํ ฯ ๒ ม. ยํ นุ ฯ ๓ ม. อปฺเปนฺติ ฯ ๔ ม. สนฺธียเร ฯ

๕ ม. ภารวโห ธุรทฺธโร ฯ

ผู้ใด เมื่อคนเหล่าอื่นล่วงเกินกัน ตนเองสามารถจะเชื่อมให้สนิทสนมได้ ผู้นั้นแลชื่อว่า เป็นผู้ประเสริฐยิ่ง ผู้นำภาระไป ผู้ทรงธุระไว้.

จบ กัสสปมันทิยชาดกที่ ๒.