๘. มัจฉทานชาดก เล่ม ๒๗

อคฺฆนฺติ มจฺฉา อธิกํ สหสฺสํ

น โส อตฺถิ โย อิมํ สทฺทเหยฺย

มยฺหญฺจ อสฺสู อิธ สตฺต มาสา

อหมฺปิ ตํ มจฺฉทานํ ๕ กิเณยฺยํ ฯ

ปลาทั้งหลาย มีราคาถึงหนึ่งพันกหาปณะกับ ๗ มาสก ย่อมจะไม่มีผู้ใดผู้หนึ่งเชื่อถือเลย และในที่นี้ เราก็มี ๗ มาสกเท่านั้น แต่เราก็ซื้อปลาตัวนั้นได้.

มจฺฉานํ โภชนํ ทตฺวา มม ทกฺขิณมาทิสิ

ตํ ทกฺขิณํ สรนฺติยา กตํ อปจิตึ ตยา ฯ

๑ สี. ... ลาภครหชาตกํ ฯ ๒ ม. อธมฺมจรเณน ฯ ๓ สี. ยุ. เสยฺยา ฯ

๔ ม. มจฺฉุทฺทานชาตกํ ฯ ๕ ม. มจฺฉุทฺทานํ ฯ

ท่านได้ให้โภชนะแก่ปลาทั้งหลาย แล้วอุทิศส่วนบุญให้แก่เรา เราระลึกถึงส่วนบุญอันนั้น และความนอบน้อมที่ท่านได้กระทำแล้ว จึงรักษาทรัพย์ของท่านนี้ไว้.

ปทุฏฺฐจิตฺตสฺส น ผาติ โหติ

น จาปิ นํ เทวตา ปูชยนฺติ

โย ภาตรํ เปตฺติกํ สาปเตยฺยํ

อวญฺจยี ทุกฺกฏกมฺมการีติ ฯ

มจฺฉทานชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

บุคคลผู้มีจิตคิดประทุษร้าย ย่อมไม่มีความเจริญเลย ใช่แต่เท่านั้นเทวดาทั้งหลายก็ไม่บูชาผู้นั้น ผู้ใด ทำกรรมอันชั่วช้า ยักยอกเอาทรัพย์มรดกของบิดา ไม่ต้องการจะให้พี่ชาย เทวดาทั้งหลาย ย่อมไม่บูชาผู้นั้น.

จบ มัจฉทานชาดกที่ ๘.