๒. ทุททุภายชาดก เล่ม ๒๗

ทุทฺทุภายติ ๔ ภทฺทนฺเต ยสฺมึ เทเส วสามหํ

อหมฺเปตํ น ชานามิ กิเมตํ ทุทฺทุภายติ ฯ

๑ ยุ. ทูภิโน ฯ ๒ สี. สุวิภาโว ฯ ๓ สี. กุลวํ ฯ ม. กุฏวํ ฯ ๔ สี. ยุ. ททฺทภายติ ฯ

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน ข้าพเจ้าอยู่ในประเทศใด ประเทศนั้นทำเสียงว่า ทุททุภะ แม้ข้าพเจ้าเองก็ไม่รู้เสียงลั่นนั้นตรงไหนกัน อะไรทำให้เกิดเสียงว่า ทุททุภะ ข้าพเจ้าก็ไม่รู้อีก.

เวลุวํ ปติตํ สุตฺวา ทุทฺทุภนฺติ สโส ชวิ

สสสฺส วจนํ สุตฺวา สนฺตตฺตา มิควาหินี ฯ

กระต่ายได้ยินผลมะตูมสุกหล่นมีเสียงว่า ทุททุภะ ก็วิ่งหนีไป หมู่เนื้อได้ฟังถ้อยคำของกระต่ายแล้ว พากันตกใจวิ่งหนีไปด้วย.

อปฺปตฺวา ปทวิญฺญาณํ ปรโฆสานุสาริโน

ปมาทปรมา ๑ พาลา เต โหนฺติ ปรปตฺติยา ฯ

ชนเหล่าใด มักเชื่อตามเสียงคนอื่น ยังไม่ทันได้ถึงร่องรอยแห่งวิญญาณเลย ชนเหล่านั้นนับว่า เป็นพาล มีความประมาทเป็นอย่างยิ่ง ดีแต่เชื่อผู้อื่น.

เย จ สีเลน สมฺปนฺนา ปญฺญายูปสเม รตา

อารกา วิรตา ธีรา น โหนฺติ ปรปตฺติยาติ ฯ

ทุทฺทุภายชาตกํ ๒ ทุติยํ ฯ

ส่วนชนเหล่าใด สมบูรณ์ด้วยศีล ด้วยปัญญา ยินดีในความสงบ ชนเหล่านั้นนับว่า เป็นบัณฑิต งดเว้นความชั่วห่างไกล ย่อมไม่เชื่อคนอื่นเลย.

จบ ทุททุภายชาดกที่ ๒.