๗. คามณิจันทชาดก เล่ม ๒๗

นายํ ฆรานํ กุสโล โลโล อยํ วลีมุโข

กตํ กตํ โข ปทูเสยฺย เอวํธมฺมมิทํ กุลํ ฯ

สัตว์ตัวนี้ ไม่ฉลาดที่จะทำเรือน มีปกติหลุกหลิก หนังที่หน้าย่น พึงประทุษร้ายของที่เขาทำไว้แล้ว ตระกูลสัตว์นี้ มีอย่างนั้นเป็นธรรมดา.

นยิทํ จิตฺตวโต โลมํ นายํ อสฺสาสิโก มิโค

สตฺถํ ๒ เม ชนสนฺเธน นายํ กิญฺจิ วิชานติ ฯ

ขนอย่างนี้ ไม่ใช่ขนของสัตว์ที่มีความคิดฉลาด ลิงตัวนี้จะทำให้ผู้อื่นยินดีไม่ได้ พระราชบิดาของเราทรงพระนามว่า ชนสันธนะ ได้ตรัสสอนไว้ว่า ธรรมดาลิงย่อมไม่รู้จักเหตุอันใดอันหนึ่ง.

น มาตรํ ปิตรํ วา ภาตรํ ภคินึ สกํ

ภเรยฺย ตาทิโส โปโส สิฏฺฐํ ๓ ทสรเถน เมติ ฯ

คามณิจนฺทชาตกํ สตฺตมํ ฯ

สัตว์เช่นนั้น จะพึงเลี้ยงดูมารดาบิดา หรือพี่ชายพี่สาวของตนไม่ได้เลยคำสอนนี้ พระราชบิดาของเราได้ทรงสั่งสอนไว้อย่างนี้.

จบ คามณิจันทชาดกที่ ๗.