๖. โกสิยชาดก เล่ม ๒๗

กาเล นิกฺขมนา สาธุ นากาเล สาธุ นิกฺขโม

อกาเลน หิ นิกฺขมฺม เอกกมฺปิ พหุชฺชโน

น กิญฺจิ อตฺถํ ชาเตติ ๓ ธงฺกเสนาว โกสิยํ ฯ

การออกไปในเวลาอันสมควร เป็นความดี การออกไปในเวลาอันไม่สมควร ไม่ดี เพราะว่า คนผู้ออกไปโดยเวลาไม่สมควร ย่อมไม่ยังประโยชน์อะไรให้เกิดได้ คนที่เป็นศัตรูเป็นอันมาก ย่อมทำอันตรายคนผู้ออกไปแต่ผู้เดียวในเวลาอันไม่สมควรได้ เหมือนฝูงการุมจิกนกเค้าฉะนั้น.

ธีโร ๔ วิธิวิธานญฺญู ปเรสํ วิวรานุคู

สพฺพามิตฺเต วสีกตฺวา โกสิโยว สุขี สิยาติ ฯ

โกสิยชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

๑ สี. ม. วานรินฺท ยถา ตว ฯ ๒ ม. อมฺหากมฺปตฺถิ ปุริโส ฯ ๓ ม. โชเตติ ฯ

๔ ม. ธีโร จ ฯ

นักปราชญ์รู้จักวิธีการต่างๆ เข้าใจช่องทางของคนเหล่าอื่น ทำพวกศัตรูทั้งมวลให้อยู่ในอำนาจได้แล้ว พึงอยู่เป็นสุขเหมือนนกเค้าผู้ฉลาด ฉะนั้น.

จบ โกสิยชาดกที่ ๖.