๒. เสยยชาดก เล่ม ๒๗

เสยฺยํโส เสยฺยโส โหติ โย เสยฺยมุปเสวติ

เอเกน สนฺธึ กตฺวาน สตํ วชฺเฌ อโมจยึ ฯ

ผู้ใด คบหากับบุคคลผู้ประเสริฐ ผู้นั้นชื่อว่า เป็นผู้มีส่วนอันประเสริฐด้วย เราสมานไมตรีกับพระยาโจรคนเดียวก็ปลดเปลื้องท่านทั้งหลายผู้ต้องโทษได้ทั้งร้อยคน.

ตสฺมา สพฺเพน โลเกน สนฺธึ กตฺวาน เอกโก ๓

เปจฺจ สคฺคํ นิคจฺเฉยฺย อิทํ สุณาถ กาสิยา ฯ

เพราะฉะนั้น บุคคลคนเดียวสมานไมตรีกับโลกทั้งมวลสิ้นชีพแล้ว ก็พึงเข้าถึงสวรรค์ ท่านชาวกาสิกรัฐทั้งหลาย จงฟังคำของเรานี้เถิด.

อิทํ วตฺวา มหาราชา กํโส พาราณสิคฺคโห

ธนน ตุณฺฑิญฺจ ๔ นิกฺขิปฺป สญฺญมํ อชฺฌุปาคมีติ ฯ

เสยฺยชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ สี. ยุ. ตฺวญฺจ ฯ ๒ สี. ยุ. จาสิ ฯ ๓ ม. เอกโต ฯ ๔ ม. กณฺฑญฺจ ฯ

พระเจ้ากังสมหาราช ครอบครองราชสมบัติเมืองพาราณสี ได้ตรัสพระราชดำรัสนี้แล้ว ก็ทรงสละทั้งธนู และลูกศรเสีย ทรงสมาทาน สำรวมศีล.

จบ เสยยชาดกที่ ๒.