๙. กักกรชาดก เล่ม ๒๗

ทิฏฺฐา มยา วเน รุกฺขา อสฺสกณฺณา วิเภทกา ๔

น ตานิ เอวํ สกฺกนฺติ ยถา ตฺวํ รุกฺขํ สกฺกสิ ฯ

ต้นหูกวางและสมอพิเภกทั้งหลายในป่า เราเคยเห็นแล้ว ต้นไม้เหล่านั้นย่อมเดินไปเหมือนกับท่านไม่ได้.

ปุราณกกฺกโร ๕ อยํ เภตฺวา ปญฺชรมาคโต

กุสโล วาลปาสานํ อปกฺกมติ ภาสตีติ ฯ

กกฺกรชาตกํ นวมํ ฯ

ไก่ตัวเก่าที่แหกกรงหนีมานี้ เป็นไก่ฉลาดในบ่วงขนสัตว์ ย่อมหลีกไปและยังขันเย้ยเสียด้วย.

จบ กักกรชาดกที่ ๙.