๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก เล่ม ๒๗

เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ วุฑฺฒา คิริทรีสยา

อหํ พนฺโธสฺมิ ๙ ปาเสน นิลิยสฺส วสํ คโต ฯ

มารดาและบิดาของเราแก่เฒ่าชราแล้ว นอนอยู่ในถ้ำจักทำอย่างไรหนอเราก็ติดบ่วงตกอยู่ในอำนาจของนายพราน?

กึ คิชฺฌ ปริเทเวสิ กา นุ เต ปริเวทนา

นเม สุโต วา ทิฏฺโฐ วา ภาสนฺโต มานุสึ ทิโช ฯ

๑ ม. ภิกฺขา จ ฯ ๒ สี. ม. มรณสญฺญิโน ฯ ๓ ม. ลทฺธาย ยกฺขา ฯ

๔ ม. รสสา อุเปตํ ฯ ๕ ม. เหหิติ ภิกฺขิเต ฯ ๖ สี. ยุ. มเมส ฯ

๗ ม. สุตโน ฯ ๘ ม. คจฺฉมาทาย ฯ ๙ ม. พทฺโธสฺมิ ฯ

ดูกรแร้ง เหตุไรท่านจึงคร่ำครวญอยู่เล่า การคร่ำครวญของท่านเป็นอย่างไรหนอ แร้งพูดภาษามนุษย์ เราไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาเลย.

ภรามิ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย

เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ อหํ วสํ คโต ตว ฯ

ข้าพเจ้าเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรานอนอยู่ในถ้ำ มารดาบิดาท่านจักทำอย่างไร เพราะข้าพเจ้าตกอยู่ในอำนาจของท่านเสียแล้ว.

ยนฺนุ คิชฺโฌ โยชนสตํ กุณปานิ อเวกฺขติ

กสฺมา ชาลญฺจปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌสิ ฯ

เขาพูดกันว่า แร้งมองเห็นซากศพได้ไกลถึงร้อยโยชน์ เหตุไฉนท่านแม้จะมาถึงข่าย และบ่วงก็ไม่รู้สึก.

ยทา ปราภโว โหติ โปโส ชีวิตสงฺขเย

อถ ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌติ ฯ

เมื่อใด จะมีความพินาศ สัตว์จะถึงความสิ้นชีวิต เมื่อนั้นถึงแม้จะมาถึงข่าย และบ่วงก็ไม่รู้สึกเลย.

ภรสฺสุ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย

มยา ตฺวํ สมนุญฺญาโต โสตฺถึ ปสฺสาหิ ญาตเก ฯ

ท่านจงไปเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรา นอนอยู่ในถ้ำ เราอนุญาตให้ท่านกลับไปหาพวกญาติโดยสวัสดี.

เอวํ ลุทฺทก นนฺทสฺสุ สห สพฺเพหิ ญาติภิ

ภริสฺสํ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเยติ ฯ

มาตุโปสกคิชฺฌชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

ดูกรนายพราน เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านจงเพลิดเพลินพร้อมด้วยญาติทั้งปวงเถิด ข้าพเจ้าจะไปเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรานอนอยู่ในถ้ำ.

จบ มาตุโปสกคิชฌชาดกที่ ๔.